Βουλή των Ελλήνων

Αγάθος Αχιλλέας

Ο Αχιλλέας Αγάθος, γιος του Σταματίου και της Ελένης Μποζίκη, γεννήθηκε στους Λιαπάδες  στις 13 Αυγούστου 1842. Μπήκε στην πολιτική και εκλέχτηκε Βουλευτής Κέρκυρας το 1885. Συμμετείχε στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, ενώ αργότερα συνεργάσθηκε και με τον πρωθυπουργό Γεώργιο Θεοτόκη. Ο Αχιλλέας Αγάθος είχε δύο γιούς, τον Αντώνη και το Σπύρο (Πίπη) Αγάθο, που επίσης εξελέγη βουλευτής. Γιος του Αντώνη, είναι ο Αχιλλέας Αγάθος που τον γνωρίζουν οι παλαιότεροι στο χωριό Λιαπάδες και είναι ο πατέρας της Νάκης Αγάθου της τηλεπαρουσιάστριας. Οι Kερκυραίοι ψηφοφόροι, στη διάρκεια προεκλογικής περιόδου, είχαν ταιριάξει ένα τετράστιχο που έλεγε:

                                                  “θα ψηφίσω Δηλιγιάννη

                                                   θα ψηφίσω Κωνσταντά

                                                       Αχιλλέα τον Αγάθο 

                                                 κι΄όλη τους τη συντροφιά”.

 

Ο  Αχιλλέας Αγάθος διετέλεσε Βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Όρους και συμμετείχε στην Ι΄Περίοδο από 7 Απριλίου 1885 μέχρι 6 Νοεμβρίου 1886, και της εκλογικής περιφέρειας Κερκύρας όπου συμμετείχε στην ΙΒ΄Περίοδο από 14 Οκτωβρίου 1890 μέχρι 12 Μαρτίου 1892 και στην ΙΔ΄Περίοδο από 16 Απριλίου 1895 μέχρι 9 Δεκεμβρίου 1898.

Αγάθος Σπυρίδων (Πίπης)

Ο Αγάθος Σπύρος (Πίπης), γιος του Αχιλλέα και της Νικολέτας Μποζίκη, γεννήθηκε στους Λιαπάδες Κέρκυρας στις 20 Νοεμβρίου 1862 και διετέλεσε Βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Κέρκυρας για τρεις τετραετίες και συμμετείχε στην Ε΄Περίοδο από 7 Φεβρουαρίου 1899 μέχρι 19 Σεπτεμβρίου 1902, στην  ΙΣΤ΄Περίοδο από 17 Νοεμβρίου 1902 μέχρι 22 Δεκεμβρίου 1904, στην ΙΖ΄Περίοδο από 20 Φεβρουαρίου 1905 μέχρι 1 Φεβρουαρίου 1906 και στην ΙΗ΄ Περίοδο από 26 Μαρτίου 1906 μέχρι 25 Μαρτίου 1910.

Αϊβατίδης Ιωάννης

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1966, με πατρική γενεαλογική καταγωγή από τον ηρωικό Πόντο και μητρική από την όμορφη Αρίστη Ζαγορίου, αλλά και την ένδοξη Ιωνία. Ο πατέρας του ήταν παιδίατρος, γνωστός στα Ιωάννινα για την ιατρική και κοινωνική προσφορά του, την αγάπη του για το συνάνθρωπο και το Έθνος, αλλά και τη συμμετοχή του στα κοινά (διετέλεσε μεταξύ άλλων αντιδήμαρχος του Δήμου Ιωαννιτών), σε δύσκολες εποχές για τους έχοντες ενεργοποιημένη εθνική συνείδηση. Η οικογένειά Αϊβατίδη δομήθηκε με βάση τις παραδοσιακές Αξίες και Αρχές. Ο Aϊβατίδης Ιωάννης, έχει μία αδελφή και ένα αδελφό, που είναι επίσης ιατροί. Μαθήτευσε στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και κατόπιν πανελληνίων εισαγωγικών εξετάσεων το 1985, φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε το έτος 1991, με γενικό βαθμό 8. Το έτος 1992 κατετάγη στην Πολεμική Αεροπορία, όπου υπηρέτησε ως Έφεδρος Σμηνίας Ιατρός στην 124 Πτέρυγα Βασικής Εκπαιδεύσεως Τριπόλεως, (λαμβάνοντας τιμητική διάκριση-βράβευση καλύτερου Σμηνίτη), στην 131 Σμηναρχία Μάχης στο Άκτιον ως Ιατρός Μονάδος-Ιατρός Πτήσεων και στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας (251 Γ.Ν.Α.). Μετά την λήξη της στρατιωτικής του θητείας, εκπλήρωσε την υποχρέωση υπηρεσίας υπαίθρου (έτη 1994-1995), ως ιατρός στο Περιφερειακό Ιατρείο Ζίτσας Ιωαννίνων. Κατόπιν (1996-1998) εξειδικεύθηκε στην Ιατροδικαστική, στο Εργαστήριο Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, αποκτώντας τον τίτλο ειδικότητος. Στη συνέχεια, το 1999,  εργάστηκε με σύμβαση έργου-έμμισθη θέση, ως επιστημονικός συνεργάτης στο ίδιο ως άνω Εργαστήριο, επιφορτισμένος με καθήκοντα εκπαιδεύσεως των εκτοετών φοιτητών της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, στο γνωστικό αντικείμενο της Ιατροδικαστικής. Το έτος 2000 κρίθηκε διοριστέος σε δημόσιο διαγωνισμό του υπουργείου Δικαιοσύνης και έλαβε τον τίτλο του Ιατροδικαστή, αναλαμβάνοντας Υπηρεσία. Τοποθετήθηκε σε οργανική θέση στη νεοσύστατη τότε Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πατρών (Ιατροδικαστής Πατρών), όπου υπηρέτησε έως και το έτος 2004, οπότε και μετατέθηκε στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών (Ιατροδικαστής Αθηνών 2004-2010).  Το έτος 2010 ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της Υπηρεσίας και αποσπάσθηκε στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία Κερκύρας, εθελούσια και κατόπιν αιτήσεώς του, προκειμένου να καλυφθούν άμεσες και επιτακτικές ανάγκες Ιατροδικαστού στην περιφέρεια του Εφετείου Κερκύρας (Ιατροδικαστής Κερκύρας, κατά τα τελευταία 5 έτη). Το ίδιο έτος οι συνάδελφοί του Ιατροδικαστές τον τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους και εξελέγη πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Ιατροδικαστών του υπουργείου Δικαιοσύνης, συνδικαλιστικού και επιστημονικού σωματείου των υπηρετούντων Ιατροδικαστών. Επιπροσθέτως, κατά τη 15ετή θητεία του στο υπουργείο Δικαιοσύνης, υπήρξε αιρετό μέλος στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο Ιατροδικαστών του υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Χειρίστηκε μεγάλο αριθμό ιατροδικαστικών υποθέσεων που απασχόλησαν την κοινή γνώμη, τηρώντας τον Όρκο στο Ιερό Ευαγγέλιο, με στόχο προσήλωση στο καθήκον και αποκλειστικό γνώμονα την επιστημονική Αλήθεια. Γνωρίζει την αγγλική και ιταλική γλώσσα. Την τελευταία 5ετία κατοικεί μόνιμα στην Κέρκυρα, στο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, αλλά και πολιτιστικής κληρονομιάς Νησί των Φαιάκων, στις γραφικές Μπενίτσες. Είναι έγγαμος και έχει ένα γιο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κέρκυρας, στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015, με τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Αλαμάνος Κωνσταντίνος

Ο Κωνσταντίνος Αλαμάνος, γιος του Πέτρου, σπούδασε νομικά και ήταν δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) το 1902 στη θέση του Σπύρου Χυτήρη και συμμετείχε στην ΙΕ’ Περίοδο από 07/02/1899 μέχρι 19/09/1902 και το 1903, στη θέση του αποβιώσαντος πατέρα του Πέτρου Αλαμάνου, και συμμετείχε στην ΙΣΤ’ Περίοδο από 17/11/1902 μέχρι 22/12/1904. Σύμφωνα με έγγραφα του αρχείου του,  ήταν γραμματέας της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας (1898), ιδρυτής του Δραματικού Συλλόγου (1898), μέλος του Ωδικού Συλλόγου, μέλος της Ελληνικής Γεωργικής Εταιρίας (1902), σύμβουλος διοικήσεως του Φιλαθλητικού Συλλόγου (1904) και δημοτικός σύμβουλος Κέρκυρας (1917). Λάμβανε μέρος σε μουσικές εκδηλώσεις και ήταν φίλος και θερμός υποστηρικτής της Ουρανίας Νικόδημου Ζαβιτσιάνου, το γένος Σδριν.

Αλαμάνος Περικλής

Ο Αλαμάνος Περικλής του Αντωνίου ήταν επί πολλά χρόνια δήμαρχος Μεσοχωριτών. Πολιτικός φίλος του Θεοτόκη, εκλέχθηκε στη Βουλή το 1902. Είχε παντρευτεί την Ελένη Μιζότερα, κόρη του Σπυρίδωνος Νικολάου Μιζότερα με κτηματική περιουσία στην περιοχή Σιναράδες, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: τον Αντώνιο που παντρεύτηκε την Ερμηνία Ν. Φερεντίνου το 1907, τον Σπυρίδωνα, που γεννήθηκε το 1869 και ήταν συμβολαιογράφος Κέρκυρας, (υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στην Αστυνομία Ιθάκης το 1897 και στο Σταθμό Διαμετακομίσεως Αγρινίου το 1912) και τον Κωνσταντίνο. Συμμετείχε στην ΙΣΤ’ Περίοδο από 17/11/1902 μέχρι 22/12/1904.

Απεβίωσε από συγκοπή καρδιάς στις 9 Ιουλίου 1903, μόλις είχε αποβιβαστεί από το ατμόπλοιο που τον μετέφερε μαζί με άλλους βουλευτές από τον Πειραιά στην Κέρκυρα.

Αλαμάνος Σπυρίδων

Ο Σπυρίδων Αλαμάνος Φέστας, γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) το 1881 και συμμετείχε στην Θ’ Περίοδο από 20/12/1881 μέχρι 11/02/1881, στην Ι΄Περίοδο από 07/04/1985 μέχρι 06/11/1886 και στην  ΙΑ’ Περίοδο από 04/01/1887 μέχρι 7/08/1890.

Αρβανιτάκης Κωνσταντίνος

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1910 και συμμετείχε στην Β’ Αναθεωρητική Βουλή από 28 Νοεμβρίου 1910 μέχρι 20 Οκτωβρίου 1911.

Αρμένης Βράϊλας Πέτρος

Φιλόσοφος και πολιτικός, γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1812. Σπούδασε αρχικά στην Ιόνιο Ακαδημία και στη συνέχεια μετέβη στο Παρίσι, όπου ασχολήθηκε με τη Φιλοσοφία. Μετά από πολυετείς σπουδές επέστρεψε στην πατρίδα του το 1835 και διορίστηκε καθηγητής της Φιλοσοφίας στην Ιόνιο Ακαδημία. Αναμείχθηκε στην πολιτική ιδρύοντας το κόμμα των Συνταγματικών ή Μεταρρυθμιστών ως αντίπαλο κόμμα των Ριζοσποαστών, που και αυτό επεδίωσκε την Ένωση, αλλά με την πειθώ. Εξέδωσε την εφημερίδα “Πατρίς” στην οποία αρθρογραφούσε μεταξύ άλλων και ο γιατρός-ευεργέτης της Κέρκυρας Ναπολέων Ζαμπέλης. Χρημάτισε Πρόεδρος της Γερουσίας (1852-1856), καθηγητής φιλοσοφίας στην Ιόνιο Ακαδημία (1854), και από τους ιδρυτές της Αναγνωστικής Εταιρίας Κέρκυρας. Λίγο μετά την μεταπολίτευση του 1862 αναδείχτηκε καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Φίλιππο Ιωάννου, τον οποίο απάλλαξε η νέα κυβέρνηση επειδή τον θεωρούσε φιλοβασιλικό, αλλά δε δέχτηκε τη θέση. Τοποθετήθηκε σε διάφορες θέσεις του δημόσιου βίου, όπως δικαστής ανωτάτων δικαστηρίων Ζακύνθου φ. 492. 18/30.5.1840, Βουλευτής Κέρκυρας με 1179 ψήφους, στο 10ο Κοινοβούλιο, φ. 6. 26.1.1852, Πρόεδρος της Βουλής φ. 10. 23.2.1852, Γραμματέας της Γερουσίας  επί του Οικονομικού τμήματος, φ. 292. 27/9.5.1857 και Γραμματέας της Γερουσίας επί του Γενικού τμήματος φ. φ. 594. 4/16.8.1862. Ασχολήθηκε και πρωτύτερα με την πολιτική, αλλά από την Ένωση και μετά αφοσιώθηκε αποκλειστικά στον δημόσιο βίο. Έγινε βουλευτής στα Επτάνησα και μετά την Ένωση με την Ελλάδα υπήρξε πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση της Αθήνας το 1862. Στην Αθήνα έγινε υπουργός των Εξωτερικών και σύντομα διετέλεσε Πρεσβευτής της Ελλάδας στην Αγία Πετρούπολη, στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Τέλη του έτους 1878 και αρχές του 1879, έγινε πληρεξούσιος της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, για να διαπραγματευτεί τον καθορισμό της νέας μεθοριακής γραμμής. Έλαβε επίσης μέρος στη διάσκεψη των Μεγάλων Δυνάμεων του 1880 στο Βερολίνο, καθώς και υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Κουμουνδούρου. Συνέγραψε πολλά φιλοσοφικά, κοινωνιολογικά κ.ά έργα, όπως: “Περί των πρώτων ιδεών και αρχών” (1851), “Στοιχεία θεωρητικής και προκτικής φιλολογίας” (1862), “Η φιλοσοφία του Πλάτωνα κατά τον Φουιγιέ” (1872), “Περί ενότητος των λογικών στοιχείων” (1875), “Περί ψυχής, Θεού και ηθικού κόσμου διατριβή (1879) κ.ά. Το βιβλίο: “Αι απόρρητοι Επιστολαί του Πέτρου ΒράΪλα Αρμένη”,  με τη συγγραφή του Βουλευτή Κέρκυρας Νικολάου Βάρθη, κυκλοφόρησε στην Κέρκυρα το 1935 και τυπώθηκε “Εν Κερκύρα τη 12η Φεβρουαρίου 1935. Τύποις: ΦΟΙΝΙΞ”. Με το έργο του, που αποτελεί σύνθεση θεολογικών και φιλοσοφικών θεωριών, ο Πέτρος Βράϊλας Αρμένης προσπάθησε να συμφιλιώσει την πίστη με την λογική, έχοντας ως αξίωμα ότι: “ο ανώτατος βαθμός της λογικής πίστεως, είναι ο πρώτος βαθμός της θρησκευτικής”. Απεβίωσε στο Λονδίνο στις 10 Μαΐου 1884.

Αυλωνίτης Αλέξανδρος

Ο Αλέκος Αυλωνίτης γεννήθηκε στη Δάφνη Κέρκυρας το 1956 . Σπούδασε Νομικά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και εργάζεται ως δικηγόρος  στη Κέρκυρα από το 1983 μέχρι και σήμερα. Στα Πανεπιστήμιο ήταν  Γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών της Νομικής Θράκης. Επί εννέα χρόνια ήταν μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας
Από το 1995  μέχρι 2002 ήταν μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου της Ν.Α. Κέρκυρας.
Πρόεδρος του Ενιαίου Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης της Ν.Α. Κέρκυρας από το 1999 έως 2002
Μέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου των Ιονίων Νησιών από το 2003 έως το 2007
Από 1-1-2007 έως το 2010 ήταν  Δήμαρχος  του  Δήμου Εσπερίων Κέρκυρας.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 , εκλέχθηκε βουλευτής Κέρκυρας με τον ΣΥΡΙΖΑ με 5172 ψήφους.

Αυλωνίτου Ελένη

Η Ελένη Αυλωνίτου του Βασιλείου, με κερκυραϊκή καταγωγή, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Οκτωβρίου 1958. Από ηλικία 10 ετών ασχολείται με τον αθλητισμό και για μία δεκαετία ήταν πρωταθλήτρια κολύμβησης με διεθνείς συμμετοχές και διακρίσεις. Συμμετείχε στούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο. Εκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αμερική και πήρε διδακτορικό στην Εργοφυσιολογία από το Πανεπιστήμιο της Indiana.Υπήρξε ερευνήτρια στο EKAE (Εθνικό Κέντρο Αθλητικών Ερευνών) στο Ολυμπιακό Στάδιο, έχοντας κριθεί στο βαθμό της Ερευνήτριας Β”. Υπήρξε στο παρελθόν Λέκτωρ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει διατελέσει επιστημονική σύμβουλος ελληνικών και διεθνών αθλητικών Ομοσπονδιών.

Ασχολήθηκε  με την επιστημονική έρευνα, έχοντας σημαντικό ερευνητικό έργο με πλήθος δημοσιεύσεων, συμμετοχών σε διεθνή συνέδρια και άρθρων στον επιστημονικό και ημερήσιο τύπο. Ήταν  μέλος του Συνασπισμού από την ίδρυσή του, με συνεχή συμμετοχή στην Αθλητική Επιτροπή του Συνασπισμού, στον οποίο το 2000 εκλέχτηκε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής. Είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από την ίδρυσή του. Το 2006 και το 2010 ήταν υποψήφια Δήμαρχος Γαλατσίου με τη δημοτική κίνηση «Πολίτες σε Δράση» και εκλέχτηκε γιά δύο θητείες Δημοτική Σύμβουλος Γαλατσίου.

Είναι ακόμα, μέλος Δ.Σ. του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου, επίτιμο μέλος της Πανελλήνιας Προώθησης Γυναικών στον Αθλητισμό και τα Σπορ, και μέλος της Ελληνικής Ενωσης Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Έχει γράψει δύο Επιστημονικά βιβλία: “Αθλητικές επιδόσεις στην κολύμβηση (1991-2000) και “Γυναίκα και Άθληση (1996), που διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2012 αναδείχτηκε πρώτη επιλαχούσα του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ εκλογική περιφέρεια της Αθήνας και τον Μάρτιο 2014  εξελέγη βουλευτής, μετά από την παραίτηση της Ρένας Δούρου γιά να διεκδικήσει την Περιφέρεια Αττικής. Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, εκλέχθηκε Βουλευτής Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Βάκη Φωτεινή

Η Βάκη Φωτεινή του Γεωργίου, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971 και είναι επίκουρη καθηγήτρια της Φιλοσοφίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Essex της Αγγλίας (Μ.Α και Ph.D). Είναι επίκουρη καθηγήτρια της Φιλοσοφίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας μελετών και άρθρων σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά. Στρατευμένη στην Αριστερά από τα νεανικά της χρόνια, υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του φοιτητικού Συλλόγου της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου (1990-1993). Διετέλεσε Γραμματέας του Συλλόγου Διδασκόντων του Ιονίου Πανεπιστημίου (2013-14) και είναι μέλος του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς». Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος Ιονίων Νήσων με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Γαλιατσάτου ΑΝΑΣΑ. Εκλέχθηκε Βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, επανεξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Βάρθης Νικόλαος

Ο Βάρθης Νικόλαος του Σπυρίδωνος και της Αμαλίας, (κόρης του Πέτρου Αρμένη Βράϊλα), γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 16 Μαΐου 1879. Σταδιοδρόμησε στις Ένοπλες Δυνάμεις  και το 1910 υπηρέτησε με το βαθμό του Υπολοχαγού στη βασιλική φρουρά. Το 1910 τον απομάκρυναν λόγω των πεποιθήσεών του και αυτό ήταν το έναυσμα της καθόδου στην πολιτική σκηνή. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1910 και συμμετείχε στην Β΄Αναθεωρητική Βουλή από 28 Νοεμβρίου 1910 μέχρι 20 Δεκεμβρίου 1911. Αργότερα επανέκαμψε στο στράτευμα και έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Στη συνέχεια έλαβε μέρος και στους Ελληνοβαλκανικούς πολέμους. Από το υπουργείο Στρατιωτικών έλαβε για την συμμετοχή του στον Βόρειοηπειρωτικό Αγώνα του 1914, τον Σιδηρούν πολεμικό Σταυρό. Με εντολή της Αυτού Μεγαλειότητας του Βασιλέα Κωνσταντίνου, του απενεμήθηκαν από τον υπουργό Στρατιωτικών Ελευθέριο Βενιζέλο δύο μετάλλια, για την συμμετοχή του στην εκστρατεία κατά της Τουρκίας (1912-1913), για τις μάχες Πρεσπών και Ιωαννίνων και για την συμμετοχή του στην εκστρατεία κατά της Βουλγαρίας το 1913 στις μάχες Πρέσπες -Τζουμαγιάς – Νευροκοπίου, όπου τραυματίσθηκε στο Δραγουμί. Με ιδιαίτερο ζήλο ασχολήθηκε και με τη συγγραφή ιστορικών γεγονότων. Οι επιδόσεις του στον πνευματικό χώρο, συνοψίζονται σε δύο βιβλία ιστορικού περιεχομένου και σε μία συλλογή ποιημάτων.

• “Ιστορική Μελέτη Ν. Σ. ΒΑΡΘΗ”, περί της επιτυχίας του εν έτει 1923 στασιαστικού της πόλεώς μας κινήματος. “Τυπώθηκε εν Κερκύρα το 1930, Τύποις: ΦΟΙΝΙΞ”

• “Αι απόρρητοι Επιστολαί του Πέτρου Αρμένη Βράϊλα”, Ιστορική Μονογραφή. “Τυπώθηκε εν Κερκύρα στις 12 Φεβρουαρίου 1935, Τύποις: ΦΟΙΝΙΞ”.

•” Το ΚΡΑΤΣΑΛΟ”, ιστορική μελέτη Ν. Σ. ΒΑΡΘΗ, από την περίλαμπρον Βυζαντινήν Κέρκυραν. “Τυπώθηκε εν Κερκύρα το 1934, Τύποις: ΦΟΙΝΙΞ”.   

•” Παλμοί Πλάνητος”, Ποιητική συλλογή, “Τυπώθηκε εν Αθήναις το 1923”.

 Προς τιμήν του, μία οδός των Δουκάδων πήρε το όνομά του. Απεβίωσε στις 24 Μαρτίου 1956.

Βασιλάκης Ι.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1920 και συμμετείχε στην  Γ΄Εθνοσυνέλευση του 1920 από 1 Νοεμβρίου 1920 μέχρι 9 Ιουλίου 1928.

Βασιλάκης Κωνσταντίνος

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) το 1873 και συμμετείχε στην Δ’ Περίοδο από 27 Ιανουαρίου 1873 μέχρι 29 Νοεμβρίου 1872, στην Ζ΄Περίοδο από 18 Ιουλίου 1875 μέχρι 17 Ιουλίου 1879, στην Θ’ Περίοδο από 20 Δεκεμβρίου 1881 μέχρι 11 Φεβρουαρίου 1885, στην Ι’ Περίοδο από 7 Απριλίου 1885 μέχρι 6 Νοεμβρίου 1886,  στην ΙΑ΄Περίοδο από 4 Ιανουαρίου 1887 μέχρι 17 Αυγούστου 1890 και στην ΙΔ Περίοδο από 16 Απριλίου 1895 μέχρι 9 Δεκεμβρίου 1898.

Στις επαναληπτικές εκογές που έγιναν το 1882 στην Αίγινα και την Κέρκυρα, ο Κωνσταντίνος Βασιλάκης εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) στις 20/05/1882 αντί του αποβιώσαντος Σπύρου Ζερβού.

 

Βασιλάκης Νικόλαος του Ηλία

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Εξελέγη το 1872 Βουλευτής Κέρκυρας για πρώτη φορά και συμμετείχε στην Δ’ Περίοδο από 26 Φεβρουαρίου 1872 μέχρι 29 Νοεμβρίου 1872, στην Ε΄Περίοδο από 27 Ιανουαρίου 1873 μέχρι 26 Απριλίου 1874, στην ΣΤ’ Περίοδο από 23 Ιουνίου 1874 μέχρι 19 Μαΐου 1875, στην Ζ΄Περίοδο από 18 Ιουλίου 1875 μέχρι 17 Ιουλίου 1879, στην Η’ Περίοδο από 23 Σεπτεμβρίου 1879 μέχρι 22 Οκτωβρίου 1881, στην Θ’ Περίοδο από 20 Δεκεμβρίου 1881 μέχρι 11 Φεβρουαρίου 1885, στην Ι΄Περίοδο από 7 Απριλίου 1885 μέχρι 6 Νοεμβρίου 1886 και στην ΙΑ΄Περίοδο από 4 Ιανουαρίου 1887 μέχρι 17 Αυγούστου 1890.

Βούλγαρης Κωνσταντίνος

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1923 και συμμτείχε στην Δ΄Αναθεωρητική Βουλή από 16 Δεκεμβρίου 1923 μέχρι 30 Σεπτεμβρίου 1925.

Γαστεράτος Παναγιώτης

Ο Γαστεράτος Παναγιώτης του Κωνσταντίνου, γεννήθηκε στο χωριό Ριγκλάδες της Λευκίμμης στην Κέρκυρα το 1909 και ήταν δικηγόρος. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κέρκυρα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και μετά την αποφοίτησή του άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Κέρκυρα. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας στις 19 Ιουνίου 1951, στη θέση του παραιτηθέντος Γεωργίου Ανδριανόπουλου και συμμετείχε στην Α΄Περίοδο από 5 Μαρτίου 1950 μέχρι 30 Ιουλίου 1951, στη διάρκεια της οποίας (19/06/1951) κατέθεσε δήλωση ανεξάρτητου βουλευτού. Εξελέγη επίσης Βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1956 με την ΕΡΕ και συμμετείχε στην Δ’ Περίοδο από 19 Φεβρουαρίου 1956 μέχρι 2 Απριλίου 1958. Με το τέλος της βουλευτικής του δραστηριότητας, συνέχισε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου. Υπήρξε Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας. Απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 1999.

Γενατάς Π.

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1875 και συμμετείχε στην Ζ΄Περίοδο από 18 Ιουλίου 1875 μέχρι 17 Ιουλίου 1879, στις α, β και ε συνόδους.

Γεωργιάδης Νικόλαος του Γεράσιμου

Ο Νίκος Γεωργιάδης του Γεράσιμου γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1964. Αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών. Σπούδασε νομικά, οικονομικά και κοινωνιολογία, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην οικονομική ανάπτυξη. Εργάστηκε επί πενταετία ως Σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Γενικές Διευθύνσεις Ανάπτυξης και Εξωτερικών Σχέσεων, όπου ασχολήθηκε με θέματα οικονομικής ανάπτυξης στις αναπτυσσόμενες χώρες, στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, καθώς και στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Από το 1996 εργάστηκε για ιδιωτικές εταιρείες ως σύμβουλος σε αναπτυξιακά προγράμματα για 35 αναπτυσσόμενες χώρες και οικονομίες μετάβασης, χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Παγκόσμια Τράπεζα, τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους οργανισμούς. Διετέλεσε διευθυντής της εταιρείας συμβούλων Planet Ernst & Young. Εξελέγη  βουλευτής Κέρκυρας με τη Νέα Δημοκρατία την περίοδο 2004-2007 και διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου και της Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Τον Οκτώβριο του 2004 εξελέγη πρόεδρος του Κύκλου του Κύκλου των Βουλευτών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Compsud).

Γκερέκου Άντζελα του Ιωάννου

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 15 Απριλίου 1959. Έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και ηθοποιία στην Ακαδημία Θεατρικών Σπουδών του Λονδίνου, ενώ εντάχθηκε και μαθήτευσε στην ομάδα του Ιταλού σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελλίνι. Έχει ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο και έχει συνεργαστεί με πολλούς και σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες. Πρωταγωνίστησε στην ελληνο-βρεταννική παραγωγή «Το κορίτσι της Μάνης», η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών. Είναι παντρεμένη με τον Τόλη Βοσκόπουλο από τις 2 Αυγούστου 1996, με τον οποίο απέκτησε το 2001 μια κόρη, την Μαρία. Έχει εργασθεί ως αρχιτέκτονας στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. σε ειδικά προγράμματα για την ανάπλαση υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας και έχει εκπονήσει μεγάλο αριθμό αρχιτεκτονικών μελετών για την ευρύτερη περιοχή της Κέρκυρας. To 1993 παρουσίασε την ελληνική εκπομπή  “Παιχνίδια χωρίς Σύνορα” που προβλήθηκε απο την ΕΤ1. Εξελέγη Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ το 2004 και επανεξελέγη το 2007, το 2009 και τον Ιούνιο 2012, ενώ στις 6 Οκτωβρίου του 2009 τοποθετήθηκε υφυπουργός Πολιτισμού με αρμοδιότητα τον Τουρισμό στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, θέση από την οποία παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας, λόγω οικονομικών οφειλών του συζύγου της. Στις 8 Νοεμβρίου 2012 ο Ευάγγελος Βενιζέλος την διέγραψε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, στην οποία τελικά επανεντάχθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2013. Το 2014 τοποθετήθηκε υφυπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση Σαμαρά.

Γκίκας Στέφανος του Σωτηρίου

Ο Γκίκας Στέφανος του Σωτηρίου, γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1960. Είναι γιος του στρατηγού Σωτήρη Γκίκα, Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας εκλεγμένου τέσσερις φορές από τον Κερκυραϊκό λαό την περίοδο 1981 – 1993. Αποφοίτησε από τη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων το 1977 και εισήλθε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστήμιου Κρήτης,  αλλά επέλεξε την καριέρα του Αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού, αποφοιτώντας το 1981 με βαθμό «Άριστα».  Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης Ηλεκτρολόγου Μηχανικού (Master of Science in Electrical Engineering) από το Πανεπιστήμιο Monterey των ΗΠΑ όπου φοίτησε με υποτροφία την περίοδο 1988-1990 καθώς επίσης Μεταπτυχιακού Διπλώματος στις Στρατηγικές & Αμυντικές Σπουδές (ΣΕΕΘΑ, 2005) και  Μεταπτυχιακού Διπλώματος στην Ναυτική Επιστήμη και Στρατηγική με βαθμό «Άριστα» (ΝΣΠ 1996). Είναι Απόφοιτος του Επιχειρησιακού Κέντρου Εκπαιδεύσεως του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού στο San Diego των ΗΠΑ. Πτυχιούχος Proficiency, έχει επάρκεια διδασκαλίας της Αγγλικής γλώσσας από το υπουργείο Παιδείας, μιλά επίσης Γαλλικά. Την περίοδο 1991-92 υπηρέτησε στη Φρεγάτα "ΛΗΜΝΟΣ" και έλαβε μέρος στην σημαντική αποστολή του πλοίου στον Περσικό κόλπο. Διετέλεσε Κυβερνήτης στην Πυραυλάκατο "ΑΝΝΙΝΟΣ", 1995-1996, συμμετέχοντας σε πληθώρα αποστολών υψηλής εθνικής σημαντικότητας (εποχή της κρίσης στα ΙΜΙΑ). Την περίοδο 2000-2003 επελέγη από το Υπ. Εθνικής Άμυνας να υπηρετήσει σε διπλωματική θέση στην Ελληνική Αντιπροσωπεία στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Από την θέση του Εθνικού Εκπροσώπου σε Επιτροπές και Ομάδες Εργασίας διαπραγματεύτηκε με ιδιαίτερη επιτυχία πολλές υποθέσεις κυρίαρχου εθνικού ενδιαφέροντος, όπως το πλέγμα σχέσεων ΝΑΤΟ - Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αντιμετώπιση της τουρκικής στάσης. Από τον Ιούλιο του 2003 έως το 2004 διετέλεσε Κυβερνήτης της Φρεγάτας "ΣΑΛΑΜΙΣ", Ναυαρχίδας του Ελληνικού Στόλου και υπό την Διοίκησή του το πλοίο έλαβε σημαντικές διακρίσεις τόσο σε Εθνικό, όσο και σε Συμμαχικό επίπεδο. Έχει τιμηθεί με τα ανώτατα παράσημα και διαμνημονεύσεις που προβλέπονται στον βαθμό του. Αποστρατεύτηκε ως Aρχιπλοίαρχος ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού. Υπήρξε στενός συνεργάτης και υπεύθυνος επικοινωνίας δυο υπουργών Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, του κ. Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου και του κ. Ευάγγελου Μεϊμαράκη, όντας εκπρόσωπος Τύπου και Διευθυντής Ενημέρωσης του ΥΠΕΘΑ την τριετία 2004-2007. Από την θέση αυτή χειρίσθηκε ευαίσθητα εθνικά θέματα και υποστήριξε τόσο στα ελληνικά όσο και στα διεθνή ΜΜΕ, το έργο της κυβέρνησης στον τομέα της Άμυνας, ενώ οργάνωσε τις υπηρεσίες της Διεύθυνσης Ενημέρωσης σε αποδοτικότερη βάση.  Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007, κατήλθε ως υπ. Βουλευτής της Ν.Δ. στην Κέρκυρα. Έλαβε 8000 σταυρούς προτίμησης, αλλά απώλεσε την Βουλευτική έδρα λόγω του ισχύοντος Εκλογικού Νόμου, αφού η Ν.Δ. απώλεσε έδρα σε σχέση με τις Εκλογές του 2004. Στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 ήταν ο Εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος στην Κέρκυρα. Στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 ήταν ο Α’ επιλαχών Βουλευτής Κερκύρας. Από τον Μάρτιο 2010 έως τον Ιανουάριο του 2011 ήταν ο Ειδικός Σύμβουλος του Τομεάρχη Εθνικής Άμυνας της Ν.Δ. βουλευτή Σερρών Θεόφιλου Λεονταρίδη. Με απόφαση του Προέδρου του κόμματος Αντώνη Σαμαρά, την 11 Ιανουαρίου 2011, εισήλθε στη «Σκιώδη Κυβέρνηση» της Ν.Δ. ως Αναπληρωτής Τομεάρχης Εθνικής Άμυνας.  Στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, κατήλθε εκ νέου ως υποψήφιος Βουλευτής Κερκύρας, αλλά ουδέποτε απεδέχθη την απόφαση του Πρωτοδικείου Κέρκυρας, το οποίο ανακήρυξε Βουλευτή τον κ. Νίκο Δένδια με διαφορά 43 ψήφων, υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος επροηγείτο κατά 64 ψήφους. Παρότι προσέφυγε στο Εκλογοδικείο, κατά περίεργο τρόπο, η ένστασή του δεν εξετάστηκε. Από το Καλοκαίρι του 2012, είναι Τομεάρχης Εθνικής Άμυνας της ΝΔ. Συνεχίζει να δραστηριοποιείται πολιτικά στην Αθήνα και την Κέρκυρα, διατηρώντας πολιτικά γραφεία τόσο στην Κέρκυρα όσο και στην Αθήνα. Αρθρογραφεί τακτικά στον Αθηναϊκό αλλά και στον τοπικό Κερκυραϊκό τύπο, καθώς και στα περιοδικά του ειδικού Αμυντικού και Διπλωματικού τύπου. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, εκλέχθηκε Βουλευτής Κέρκυρας με τη Νέα Δημοκρατία. Ο Στέφανος Γκίκας έχει δύο κόρες.

Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με 1027 ψήφους.

Γκίκας Σωτήριος του Στεφάνου

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Σωτήριος Γκίκας, γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1925, από Κερκυραίους γονείς και έζησε τα μαθητικά του χρόνια, βιώνοντας τις κακουχίες του πολέμου στην Κέρκυρα. Αμέσως μετά τον πόλεμο, το 1945, εισήχθη με εξετάσεις στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων όπου αποφοίτησε το 1947, ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Επί μια τριετία το 1947-48-49, πολέμησε στον Εμφύλιο Πόλεμο, στο Γράμμο και στο Βίτσι, όπου μεταξύ των άλλων πολεμικών διακρίσεων έλαβε δύο Χρυσά Αριστεία Ανδρείας, και αντίστοιχες προαγωγές επ’ ανδραγαθία. Σταδιοδρόμησε με επιτυχία, επί τρεις δεκαετίες, στον Ελληνικό Στρατό. Ως υποστράτηγος διοίκησε την 7η και την 8η Μεραρχία Πεζικού. Αποστρατεύτηκε το 1977 με το βαθμό του Αντιστρατήγου, λαμβάνοντας τον τίτλο του Επίιτιμου και την ίδια χρονιά κατήλθε στις Εθνικές Εκλογές, ως υποψήφιος Βουλευτής Κερκύρας με την Νέα Δημοκρατία. Ανεδείχθη πρώτος επιλαχών και τοποθετήθηκε αρχικά ως επικεφαλής των ΠΣΕΑ και μετέπειτα ως Αρχηγός του Συντονιστικού Επιτελείου των Σωμάτων Ασφαλείας στο υπουργείο Δημοσίας Τάξης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1981. Στις Εκλογές του Οκτωβρίου του 1981 εξελέγη Βουλευτής Κερκύρας με την Νέα Δημοκρατία. Επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου του 1985 και του Ιουνίου του 1989. Στις Εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 και του Απριλίου του 1990, παρότι θα εκλέγετο Βουλευτής, ουσιαστικά παρέδωσε την βουλευτική του έδρα στον Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος εξελέγη χωρίς σταυρούς προτίμησης, ως πρώην Πρωθυπουργός. Με την παραίτηση του Γεωργίου Ράλλη τον Μάρτιο του 1993, ορκίστηκε για τέταρτη φορά Βουλευτής Κερκύρας με την Νέα Δημοκρατία. Η κοινοβουλευτική του δράση ήταν έντονη με σωρεία παρεμβάσεων τόσο για τοπικά θέματα, όσο και για τα Εθνικά Θέματα μέσα από την Επιτροπή Εξωτερικών & Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων. Διετέλεσε μέλος πολλών Επιτροπών της Βουλής και Εισηγητής της ΝΔ σε κρίσιμα νομοσχέδια. Έχει τιμηθεί από την Πολιτεία με όλα τα Παράσημα και τις Διαμνημονεύσεις που προβλέπονται για τον βαθμό του. Είναι παντρεμένος με την Κερκυραία Ζαϊρα Γκίκα και έχουν δύο γιούς, τον Στέφανο, βουλευτή τ. Αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού και τον Σπύρο, χημικό μηχανικό - οικονομολόγο

Γουλής Κωνσταντίνος του Σπυρίδωνος

Ο Γουλής Κωνσταντίνος του Σπυρίδωνος, γεννήθηκε το 1886 στους Λιαπάδες Κέρκυρας. Σαν παιδίατρος, ήταν γνωστός σε όλη την Κέρκυρα και είχε δυνατά ερείσματα στον κερκυραϊκό λαό, απ' όπου αντλούσε δύναμη. Το 1935 μπήκε στην πολιτική σκηνή. Εκλέχτηκε δύο φορές Βουλευτής Κέρκυρας και συμμετείχε στην Ε' Εθνική Συνέλευση (9 Ιουνίου 1935 - 17 Δεκεμβρίου 1935), στην Δ’ Αναθεωρητική Συνέλευση (31 Μαρτίου 1946 - 8 Ιανουαρίου 1950) με το Λαϊκό Κόμμα, ενώ την 1/12/1949, προέβη σε Δήλωση Ανεξαρτήτου ‘Λαϊκού’., στην Β' Περίοδο (9 Σεπτεμβρίου 1951 - 10 Οκτωβρίου1952) με τον Ελληνικό Συναγερμό και στην Γ΄Περίοδο (16 Νοεμβρίου 1952 - 11 Ιανουαρίου 1956) με τον Ελληνικό Συναγερμό.

Δενδρινός Ανδρέας

Ο Ανδρέας Δενδρινός του Αναστασίου γεννήθηκε το 1868 στην Ζάκυνθο από Κερκυραίους γονείς, επειδή ο πατέρας του υπηρετούσε εκεί ως διευθυντής του Δημόσιου Ταμείου. Επιστρέφοντας στην Κέρκυρα ο νεαρός Ανδρέας Δενδρινός, παρά την κοινωνική θέση της οικογενείας του, τάχθηκε στην υπεράσπιση των δικαίων της αγροτικής τάξης, συνεχίζοντας το έργο του Πολυχρονίου Κωνσταντά. Το 1900 παντρεύτηκε την λόγια Ειρήνη Ζαβιτσιάνου, γνωστή πλέον ως Ειρήνη Δενδρινού, η οποία συνεργάσθηκε με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, ερχόμενη σε επαφή με το σοσιαλισμό και τις ευρωπαϊκές φιλοσοφικές ιδέες της εποχής.  Αναμείχθηκε στην πολιτική στο κόμμα του Κωνσταντίνου Ζαβιτσιάνου και υπήρξε συνυποψήφιός του το 1899, χωρίς να εκλεγεί, κάτι που πέτυχε το 1910 ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Αγωνίστηκε με αποφασιστικότητα για την απελευθέρωση των αγροτικών ακινήτων της Κέρκυρας και με την ψήφιση αλλεπάληλων νόμων, πέτυχε να λυθεί οριστικά το αγροτικό πρόβλημα της Κέρκυρας. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1910 και συμμετείχε στην Α΄Αναθεωρητική Βουλή από τις 8 Αυγούστου 1910 μέχρι τις 12 Οκτωβρίου 1910 και στην Δ΄Εθνοσυνέλευση από τις 16 Δεκεμβρίου 1923 μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 1925. Έλαβε μέρος στις εκλογές 1926 ως υποψήφιος  βουλευτής Κερκύρας με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος και έλαβε ψήφους 693. Προς τιμήν του μία οδός της Κέρκυρας, φέρει το όνομά του. Απεβίωσε στις 8 Μαρτίου 1946.

Δενδρινός Ιωάννης

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1936 και συμμετείχε στην Δ΄Περίοδο της Βουλής από 19/02/1956 μέχρι 02/04/1958.

Δεσύλλας Αλέξανδρος του Γεωργίου

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1941. Παντρεύτηκε το 1966, τη Μιμίκα Δεσύλλα το γένος Νικολάου Κεφαλά και απέκτησαν δύο παιδιά και 5 εγγόνια. Μετά την αποφοίτησή του από το Β’ Λύκειο Κέρκυρας, σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα στην Ιταλία, με πρόσθετη ειδίκευση στην υδραυλική μηχανική. Επί σειρά ετών αντιπρόεδρος του συλλόγου Κερκυραίων φοιτητών και πρόεδρος των Ελλήνων φοιτητών του Πανεπιστημίου της Πάντοβα. Μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας το 1970, εργάστηκε ως μελετητής έργων πολιτικού μηχανικού και υπεύθυνος εργοταξίων της «Εργοληπτικής Α.Ε.». Το 1972 προσλήφθηκε στο υπουργείο Δημοσίων Έργων, από όπου παραιτήθηκε το 1982. Μετά το 1974 τοποθετήθηκε, επί σειρά ετών στη θέση του προϊσταμένου, του τμήματος εκτέλεσης έργων και πολεοδομικών εφαρμογών (τ. Νομηχανικός) και κατά περιόδους του διευθυντού Τεχνικών Υπηρεσιών του Νομού Κερκύρας. Συμμετείχε σε διοικήσεις αθλητικών σωματείων, πολιτιστικών συλλόγων, κοινωνικών ιδρυμάτων κ.α. Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Κερκυραίων και της Δημαρχιακής Επιτροπής ως εκπρόσωπος της μειοψηφίας από το 1982 έως το 1990. Ειδικός σύμβουλος του υπουργού Τουρισμού το 1989. Εκλέχτηκε βουλευτής Κερκύρας με τη Ν.Δ το 1990 και επανεξελέγη το 1993. Μέλος της επιτροπής οικονομικών υποθέσεων της Βουλής, γραμματέας και αντιπρόεδρος του τριμελούς προεδρείου της, στην περίοδο της Κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αντιπρόεδρος της Ο.Κ.Ε της Ν.Δ για το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε και τον Τουρισμό και εν συνεχεία πρόεδρος της Ο.Κ.Ε Τουρισμού. Από το 1998 έως το 2002 Νομαρχιακός σύμβουλος και εκπρόσωπος της μειοψηφίας στη Νομαρχιακή επιτροπή. Από το 2005 έως το 2010 διευθύνων σύμβουλος της Α,Ε «Οργανισμός Λιμένος Κέρκυρας», από όπου υπέβαλε την παραίτησή του στις 9 Οκτωβρίου του 2009, την επομένη ημέρα της ορκωμοσίας της Κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου. Το 2013 εξέδωσε βιβλίο με το τίτλο «Το δύσβατο μονοπάτι της μη υποκριτικής πολιτικής», με προλεγόμενα του δημοσιογράφου Χρήστου Πασαλάρη. Ακόμη έχει γράψει: “Το λιμάνι στις συμπληγάδες των σκοπιμοτήτων”, το οποίο προσφέρεται σε ηλεκτρονική μορφή στο site: www.desillas.gr.

 

 

Δεσύλλας Θεόδωρος του Αλεξάνδρου

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 28 Φεβρουαρίου 1891. Σπούδασε νομικά στη Σχολή Λανσί της Γενεύης, στην Ανωτάτη Εμπορική Ακαδημία της Γαλλίας και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους και από το 1921 ως το 1924 ήταν Πρόεδρος της επιτροπής του υπουργείου Στρατιωτικών στην Ιταλία.  Ανήκε στην οικογένεια Δεσύλλα η οποία είχε την ομώνυμη βιομηχανία στη Γαρίτσα που κατασκεύαζε προϊόντα κανάβεως, ιούτης και λίνου (σκοινιά, σφυρίδες, σακιά και παρεμφερή προϊόντα). Η βιομηχανία, αυτή ιδρύθηκε το 1871 και επεξεργαζόταν κάναβι, λινάρι και γιούτα που εισάγονταν από την Ινδία, το Πακιστάν και τις Φιλιππίνες. Πριν το Β΄παγκόσμιο πόλεμο γίνονταν επίσης εισαγωγές από την Ιταλία και την Αυστρία και παράγονταν σχοινιά και σακιά σε μεγάλες ποσότητες. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν στην κεντρική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια ανάλογης δραστηριότητας βιομηχανίες και έτσι έκανε σημαντικές εξαγωγές στις χώρες αυτές. Ιδρυτής του εργοστασίου ήταν ο πατέρας τιυ Αλέξανδρος Δεσύλλας (1851-1932). Μετά το θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε τη διεύθυνση του εργοστασίου Η έναρξη των εργασιών της βιομηχανίας άρχισε με την κατασκευή των σχοινιών, για να επεκταθεί στη συνέχεια και στην κατασκευή σάκων. Ήταν πρωτοπόρος στην εκβιομηχάνιση της Κέρκυρας, δίνοντας θέσεις εργασίας και αναβαθμίζοντας συγχρόνως την ποιότητα ζωής στην Κέρκυρα. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με το κόμμα Φιλελευθέρων το 1932 και συμμετείχε στην Γ΄Περίοδο από 25 Σεπτεμβρίου 1932 μέχρι 24 Ιανουαρίου 1933, στην Δ΄Περίοδο από 05 Μαρτίου 1933 μέχρι 01 Απριλίου 1935, ενώ εξελέγη επίσης βουλευτής το 1936 και το 1946. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1947, όταν παραιτήθηκε ο βουλευτής Ροδόπουλος (Βορείου Ελλάδος),  διορίστηκε ο Θεόδωρος Δεσύλλας, ως υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας. Αργότερα επανέκαμψε στον πολιτικό στίβο και εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964, συμμετέχοντας στην Δ΄Αναθεωρητική Βουλή, στις Α, Ε, ΣΤ, Ζ και Η βουλευτικές Περιόδους. Ήταν παντρεμένος με την Ανασασία Βλυσμά. Διετέλεσε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Κέρκυρας και σύμβουλος σε τράπεζες. Προς τιμή του μία οδός της Κέρκυρας, φέρει το όνομά του. Απεβίωσε το 1968 και η κηδεία του έγινε στην Κέρκυρα δημοσία δαπάνη.

Δημουλίτσας Δονάτος

Ο Δονάτος Δημουλίτσας γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1826. Ήταν απόγονος Σουλιωτών, που έφτασαν στην Κέρκυρα μετά την κατάληψη του Σουλίου από τον Αλή Πασά. Ίδρυσε βιομηχανία παραφίνης και πάγου και τροφοδοτούσε όλη την Ελλάδα με παραφίνη, δημιουργώντας μια πολύ σημαντική περιουσία.

Ο Δημουλίτσας είχε έντονη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή της Κέρκυρας, όπου έκανε διάφορες δωρεές. Με τη διαθήκη του, που συνέταξε το 1937, διέθεσε στο Δήμο Κερκυραίων 1.000.000 δρχ και όρισε την οικονομική ενίσχυση ενός άπορου κοριτσιού κάθε χρόνο με ποσό 40.000 δρχ. με τη μορφή προικοδότησης. Επίσης, άφησε 100.000 δρχ. στη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας, 50.000 δρχ. στη Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος», 50.000 δρχ. στο Ωδείο Κερκύρας και 100.000 δρχ. στην Αναγνωστική Εταιρεία Κέρκυρας. Το 1929 εξελέγη Γερουσιαστής Κέρκυρας με το κόμμα Π.Ε. (Προοδευτική Ένωσις), για την περίοδο από 21/04/1929 μέχρι 01/04/1935 (θητεία 6 ετών). Πέθανε το 1947 και θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο των Δημουλίτσα στο Δημοτικό Νεκροταφείο Γαρίτσας.

Δραγονέτης Ιωάννης του Λαυρεντίου

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1916 και ήταν Ιδιωτικός υπάλληλος. Ήταν μαχητικό στέλεχος της αριστεράς και για την αιτία αυτή συνελήφθη και φυλακίστηκε για τα φρονήματα και τη δράση του. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1958 με την ΕΔΑ και συμμετείχε στην Ε΄Περίοδο από 11 Μαΐου 1958 μέχρι 20 Σεπτεμβρίου 1961.

Δρυς Γεώργιος του Γερασίμου

Ο Γεώργιος Δρυς είναι Έλληνας πολιτικός και φυσικός. Γεννήθηκε το 1944 στην Κέρκυρα. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με το ΠΑΣΟΚ το 1989 και επανεξελέγη το 1990, το 1996 και το 2000. Υπήρξε Δημοτικός Σύμβουλος στην Κέρκυρα, ο πρώτος Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Κέρκυρας, υπεύθυνος της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, πρόεδρος της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Κέρκυρας (1982), μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών (ΠΑΣΕΓΕΣ) (1993), Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ (1990), υφυπουργός Οικονομικών (1996-2001), υπουργός Γεωργίας (2001-2004).

Ζαβιτσιάνος Κωνσταντίνος

O Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος ήταν Έλληνας Βουλευτής και Γερουσιαστής. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα  το 1879 και σπούδασε νομικά στην Αθήνα, συμπληρώνοντας στη συνέχεια τις σπουδές του στην Ιταλία και τη Γαλλία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής  Κέρκυρας το 1910. Συμμετείχε στην Α΄Αναθεωρητική Βουλή από 08/08/1910 μέχρι 12/10/1910, στη διάρκεια της οποίας διορίστηκε γραμματέας της επιτροπής που προετοίμαζε το νέο σύνταγμα του 1910, στην Β΄Αναθεωρητική Βουλή από 28/11/1910 μέχρι 20/12/1911, στην ΙΘ’ Περίοδο από 11/03/1912 μέχρι 18/04/1915, στην Κ’ Περίοδο από 31/05/1915 μέχρι 29/10/1915 και από 12/07/1917 μέχρι 10/09/1920, στη διάρκεια της οποίας το 1917 χρημάτισε πρόεδρος της Βουλής και στην Δ΄Εθνοσυνέλευση από 16/12/1923 μέχρι 30/09/1925. Το 1925 αρνήθηκε την πρόταση του Πάγκαλου να διοριστεί πρωθυπουργός. Το 1928 έγινε υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου, ενώ στη συνέχεια ίδρυσε το κόμμα «Πολιτική Προοδευτική Ένωση». Κατά τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός οικονομικών, αλλά γρήγορα διαφώνησε και παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1937. Το 1941, μετά τον θάνατο του Ιωάννου Μεταξά, ανέλαβε πρωθυπουργός ο  Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας Αλέξανδρος Κορυζής, χωρίς να παραιτηθεί από το αξίωμά του. Με απόφαση του Δ. Σ. της Τράπεζας της 26ης Φεβρουαρίου 1941, ορίσθηκε συνδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας  ο Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος και η απόφαση αυτή έπρεπε να εγκριθεί από την Γενική Συνέλευση των μετόχων η οποία επρόκειτο να γίνει στις 5 Μαρτίου 1941 και η οποία λόγω του πολέμου δεν έγινε ποτέ. Έτσι ο Κωνσταντίνος Ζαβιτζιάνος, παρέμεινε στη θέση του συνδιοικητή μέχρι το 1943, οπότε οι αρχές κατοχής τον απάλλαξαν των καθηκόντων του μαζί με όλη τη διοίκηση της Τράπεζας, τοποθετώντας στη θέση του Προέδρου τον Μερκούρη Γεώργιο του Σπυρίδωνος. Προς τιμήν του Κωνσταντίνου Ζαβιτσιάνου, υπάρχει μία οδός της Κέρκυρας με το όνομά του, ενώ η προτομή του υπάρχει στη Σπηλιά και μία φωτογραφία της προτομής του βρίσκεται τοποθετημένη, μαζί με τους άλλους Διοικητές της Τράπεζας, σε αίθουσα του Κεντρικού Καταστήματος της Εθνικής στην Αθήνα. Απεβίωσε το 1946.

Ζέρβας Ναπολέων

Γεννήθηκε στην Άρτα στις 17 Μαΐου του 1891, αλλά υπάρχει και δεύτερη εκδοχή ότι γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1891, ενώ θεωρείται πιθανότερη η δεύτερη εκδοχή. Τα Γ.Α.Κ. Νομού Άρτας τον βρίσκουν εγγεγραμμένο στο μητρώο αρρένων του 1891, χωρίς όμως ημερομηνία γέννησης. Καταγόταν από την ιστορική περιοχή του Σουλίου. Το σόι των σουλιωτών Ζερβαίων είχε βγάλει σπουδαίους πολεμιστές στο πρόσφατο παρελθόν. Μία χαρακτηριστική περίπτωση ήταν και ο πατέρας του Ζέρβα, ονόματι Νικόλαος, που κατέβηκε και πολέμησε στην Κρήτη στην επανάσταση του 1897, όπου και τραυματίστηκε. Η μητέρα του Ευανθία, πεθαίνει ενώ ήταν ακόμη παιδί και το μεγάλωμα του Ναπολέοντα Ζέρβα το αναλαμβάνει ένας θείος του από τα Γιάννενα. Παρόλο που είναι Ηπειρώτης, καταχωρείται στην έρευνα αυτή, επειδή εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας στις βουλευτικές εκλογές του 1946. Το 1907 τελειώνει το γυμνάσιο και το 1910 κατατάσσεται σαν εθελοντής στο στρατό. Συμμετέχει στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 όπου και χάρη στις εξαιρετικές του επιδόσεις προάγεται συνεχώς μέχρι τον βαθμό του ανθυπασπιστή. Η λήξη των βαλκανικων πολέμων βρίσκει την ιδιαίτερη πατρίδα του την Ήπειρο ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα. Αυτό ήταν και το όνειρό του από μικρό παιδί. Ήταν θαυμαστής του Ελευθέριου Βενιζέλου και φυσικά δημοκρατικός και αντιβασιλικός. Το 1916 ως ανθυπολοχαγός πλέον, προσχωρεί στο Κίνημα της Εθνικής Αμύνης και για ένα μικρό διάστημα διετέλεσε υπασπιστής της τριανδρίας Βενιζέλου-Κουντουριώτη-Δαγκλή στην Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε φυσικά και στον Α΄ Παγκόσμιο στο μακεδονικό μέτωπο κατά των Γερμανών και Βούλγαρων, κατά την διάρκεια του οποίου έφτασε στον βαθμό του λοχαγού. Τον Φεβρουάριο του 1920 προήχθη σε ταγματάρχη που ήταν και η τελευταία προαγωγή του σε εκείνη την χρονική περίοδο. Όταν το επόμενο έτος αποτάκτηκε από τον Στρατό, λόγω της επιστροφής του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο Ζέρβας ακολούθησε άλλους αντιβασιλικούς αξιωματικούς (σημαντικότερος ήταν ο Γεώργιος Κονδύλης) στην Κωνσταντινούπολη όπου είχαν ιδρύσει την Εθνική Άμυνα Κωνσταντινούπολης. Μετά την μικρασιατική καταστροφή και την επανάσταση των Πλαστήρα-Γονατά, ο Ζέρβας επανέρχεται το 1922 στον Στρατό με τον βαθμό του ταγματάρχη. Αποφάσισε να πολιτευθεί, ίδρυσε το Εθνικό Κόμμα και στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946. Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων, ενώ το κόμμα του κέρδισε συνολικά 25 έδρες. Στην κυβέρνηση Μαξίμου, ανέλαβε αρχικά υπουργείο άνευ Χαρτοφυλακίου και στη συνέχεια το υπουργείο Δημόσιας Τάξης (23 Φεβρουαρίου 1947), στο οποίο παρέμεινε μέχρι τις 29 Αυγούστου 1947. Αργότερα συγχώνευσε το κόμμα του με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και ο ίδιος επανεξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 ανέλαβε το υπουργείο Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου. Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές δεν κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής και έκτοτε αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική. Απεβίωσε το 1957 στην Αθήνα.

 

Ζερβός Σ. Αλκίνοος

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ήταν δικηγόρος. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1890 και συμμετείχε στην ΙΒ΄Περίοδο από 14 Οκτωβρίου 1890 μέχρι 12 Μαρτίου 1892, στην ΙΓ’ Περίοδο από 3 Μαΐου 1892 μέχρι 20 Φεβρουαρίου 1895, στην ΙΕ’ Περίοδο από 7 Φεβρουαρίου 1899 μέχρι 19 Σεπτεμβρίου 1902, στην ΙΣΤ’ Περίοδο από 17 Νοεμβρίου 1902 μέχρι 22 Δεκεμβρίου 1904, στην ΙΖ’ Περίοδο από 20 Φεβρουαρίου 1905 μέχρι 1 Φεβρουαρίου 1906, στην ΙΗ΄Περίοδο από 26 Μαρτίου 1906 μέχρι 25 Μαρτίου 1910 και στην Α΄Αναθεωρητική Βουλή από 8 Αυγούστου 1910 μέχρι 12 Οκτωβρίου 1910.

Ζερβός Θ. Σπυρίδων

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) το 1872 και συμμετείχε στις Δ’, Ε’, ΣΤ’, Ζ’, Η’ και Θ’,  βουλευτικές περιόδους. Απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1882.

Ζερβός Θεόδωρος

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι Λευκίμμης. Ασχολήθηκε με την πολιτική και συνεργάσθηκε το 1864 με το κόμμα του Πολυχρονίου Κωνσταντά, το οποίο διέπετο από φιλοαγρoτικές αρχές. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) στις εκλογές του 1865 και συμμετείχε στην Α΄Περίοδο από14/05/1865 μέχρι 26 Ιανουαρίου 1868, στην Β΄Περίοδο από 21 Μαρτίου 1868 μέχρι 17 Μαρτίου 1869, στην Η’ Περίοδο από 23/09/1879 μέχρι 22/10/1881 και στην Θ’ Περίοδο από 20/12/1881 μέχρι 11/02/1885. Ήταν πληρεξούσιος των Ιονίων Νήσων στην Β΄Εθνοσυνέλευση του 1862.

Ζερβός Κωνσταντίνος

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας το 1915 και συμμετείχε στην ΚΑ’ Περίοδο από 6 Δεκεμβρίου 1915 μέχρι 30 Ιουνίου 1917.

Ζερβός Σπυρίδων

Ο Ζερβός Σπυρίδων του Θεοδώρου και της Στελούλας Βλάχου, γεννήθηκε στο χωριό Άγιοι Θεόδωροι στις 30 Ιουνίου 1845 και ήταν κτηματίας. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1928 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και συμμετείχε στην Δ΄Εθνοσυνέλευση από 16/12/1923 μέχρι 30/09/1925 και στην Β΄Περίοδο από 19 Αυγούστου 1928 μέχρι 18 Αυγούστου 1932.

Ζερβός Ζυμάρης Δημήτριος του Κωνσταντίνου

Ο Δημήτριος  Ζερβός-Ζυμάρης του Κωνσταντίνου, γεννήθηκε το 1895 στη Λευκίμμη. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο στην πόλη της Κέρκυρας, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από οικογενειακή παράδοση εντάχθηκε στο Λαϊκό-Θεοτοκικό κόμμα, το οποίο στήριξε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, αμέσως μετά την εκτέλεση του Νικολάου Θεοτόκη (1922). Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας το 1926 με το Λαίκό κόμμα λαμβάνοντας 2095 ψήψους, ουσιαστικά διαδεχόμενος τον πατέρα του στη βουλευτική έδρα. Όμως, γρήγορα διαφώνησε στα θέματα της αγροτικής πολιτικής, καθώς ο ίδιος αγωνίστηκε για τη διατήρηση του Αυτόνομου Οργανισμού Αγροτικής Πίστεως (Α.Ο.Α.Π.). τον οποίο το Λαϊκό κόμμα υπονόμευσε. Έτσι αποχώρησε από το Λαϊκό κόμμα και συνεργάστηκε με τον Κωνσταντίνο Ζαβιτσιάνο (1930-1935). Την περίοδο της Μεταξικής Δικτατορίας αποσύρθηκε στους Αυλιώτες, όπου είχε παντρευτεί από το 1926 με την Σοφία Σπυρίδωνος Μαρτινέγκου, με την οποίαν απέκτησε τέσσερα τέκνα (Κορίνα, Αναστάσιο, Κωνσταντίνο και Ελένη). Το 1940-41 υπηρέτησε ως έφεδρος λοχαγός, πρώτα ως Βασιλικός Επίτροπος στο Στρατοδικείο Ιωαννίνων και ύστερα ως Διευθυντής Δικαστικού της Στρατιωτικής Διοικήσεως Κερκύρας. Στα χρόνια της κατοχής, έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, αγωνιζόμενος για τη ισορροπία δυνάμεων και την αποφυγή της βίας μεταξύ Ελλήνων. Του προτάθηκε η πολιτική αρχηγία του Ε.Δ.Ε.Σ Κέρκυρας, την οποία αρνήθηκε[1], αφού πολιτικά στήριξε τις προοδευτικότερες δυνάμεις και συνδέθηκε με το ΕΑΜ. Συνελήφθη αρκετές φορές από τους κατακτητές Ιταλούς και Γερμανούς, όπως και από τους αντάρτες του Ζέρβα, μετά την απελευθέρωση, ενώ είχε διοριστεί και πάλι Βασιλικός Επίτροπος από τον εκπρόσωπο της νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης στην Κέρκυρα, Λέοντα Μακκά. Στα χρόνια που ακολούθησαν, πολιτεύτηκε σταθερά προσηλωμένος στην υπεράσπιση των συμφερόντων των κερκυραίων αγροτών και στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης τους. Πίστεψε με πάθος στη συνεταιριστική ιδέα και εξελέγη επανειλημμένα πρόεδρος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών, ενώ συνέβαλε ουσιαστικά στη γεωργική ανάπτυξη και τη βελτίωση της ελαιοκαλλιέργειας στην περιοχή του, εφαρμόζοντας σύγχρονες καλλιεργητικές μεθόδους. Έκλεισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής της Ένωσης Κέντρου, θέση που διατήρησε έως το θάνατο του, στις 26 Μαρτίου 1967.

 

[1] Κ. Δαφνής, «Χρόνια Πολέμου και Κατοχής», Κερκυραϊκά Χρονικά, τ. 12, Κέρκυρα 1966, σελ. 274.

Ζερβός-Ζυμάρης Κωνσταντίνος του Δημητρίου

Κατάγονταν από εύρωστη οικογένεια γαιοκτημόνων των Αγίων Θεοδώρων Λευκίμμης[1], με σημαντική τοπική πολιτική δύναμη καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Ήταν ο πρώτος που πρόσθεσε ως δεύτερο επίθετο, το έως τότε προσωνύμιο. Από πολύ νέος ασχολήθηκε με την πολιτική και ήδη στα 1892, σε ηλικία 28 ετών, ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος βουλευτής, στο πλευρό του Χαρίλαου Τρικούπη. Λίγο αργότερα εξελέγη Δήμαρχος Λευκιμμαίων και διοίκησε το Δήμο αρκετά χρόνια, έως το 1912, μέχρις ότου δημοσιεύθηκε ο νόμος για την ίδρυση κοινοτήτων.[2] Εκλέχτηκε βουλευτής Κέρκυρας το 1920 με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, αλλά αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική, ασχολούμενος στη συνέχεια με την κτηματική περιουσία του. Ο Κωνσταντίνος Ζυμάρης, από τον πρώτο του γάμο απέκτησε μια κόρη την Μαρίνα, η οποία παντρεύτηκε με τον δάσκαλο Νικόλαο Πανδή, που έπεσε μαχόμενος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Από το Νικόλαο και τη Μαρίνα γεννήθηκε ο λογοτέχνης Μπάμπης Ν. Πανδής. Ο Κωνσταντίνος Ζυμάρης έχασε την πρώτη του γυναίκα αμέσως μετά τη γέννηση της Μαρίνας. Έτσι, παντρεύτηκε δεύτερη φορά με την Κορίνα Σπ. Βρυάκου, με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά: τους Δημήτριο (1895), Σπυρίδωνα (1896), Νικόλαο (1898), την Αμαλία (1901) και τον Γεώργιο (1906). Και τα πέντε παιδιά τους έλαβαν επιμελημένη μόρφωση. Η μεν κόρη Αμαλία τελείωσε τη σχολή Μεταξά στην Αθήνα, ενώ μιλούσε Γερμανικά και Γαλλικά και παντρεύτηκε τον δικηγόρο και βουλευτή Κερκύρας Γιάννη Μοναστηριώτη (Πατρογιάννη). Όσο για τους τέσσερις γιους τους, προχώρησαν σε πανεπιστημιακές σπουδές. Ο Δημήτριος σπούδασε νομικά στην Αθήνα, κι ήταν ο μόνος που άφησε απογόνους, ο Σπυρίδων σπούδασε με το Μοντσενίγειο κληροδότημα, αρχικά στο κολέγιο της Γενεύης για γυμνασιακές σπουδές (1914), και ύστερα Ηλεκτρολόγος- Μηχανικός στην Πανεπιστημιακή Πολυτεχνική Σχολή του Μονάχου (1917). Εργάστηκε στην Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών, εγκαθιστώντας Μονάδες παραγωγής Ηλεκτρικού Ρεύματος σε πολλές ελληνικές πόλεις. Αργότερα, όταν η Ηλεκτρική Εταιρεία ενσωματώθηκε στη Δ.Ε.Η., διετέλεσε για ένα σύντομο διάστημα Γενικός Διευθυντής της Δ.Ε.Η. (1956), ο Νικόλαος, σπούδασε χημικός στο πανεπιστήμιο του Grazz της Αυστρίας, με ειδίκευση στην οινολογία. Πέθανε νεότατος από νεφρική ανεπάρκεια (1935) και ο Γεώργιος σπούδασε επίσης Νομικά, στη Βόννη της Γερμανίας. Δικηγόρησε για λίγο στην Κέρκυρα και μεταπολεμικά στην Αθήνα. Πέθανε στην Αθήνα, 53 ετών (1959). Ο Κωνσταντίνος Ζυμάρης απεβίωσε στη Λευκίμμη όπου και ετάφη, τον Νοέμβριο του 1942.

[1] Γιώργος Προγουλάκης, Ανάμεσα στην τιμή και το χρήμα. Η Κέρκυρα στα χρόνια της Αγγλικής κυριαρχίας (1814-1864), Αθήνα 2003, σ. 273 κ.ε.

[1] Μπάμπης Ν. Πανδής, Το Βαϊλάτο του Αλεύχιμου και το Πεντάχωρο, Αθήνα 1986, σελ.95. Δυστυχώς, το Αρχείο του Δήμου Λευκιμμαίων έχει καεί, όπως και το Αρχείο της Νομαρχίας, ώστε δεν μπορούμε να έχουμε πολλές πρωτογενείς πληροφορίες.

 

 

 

[1] Γιώργος Προγουλάκης, Ανάμεσα στην τιμή και το χρήμα. Η Κέρκυρα στα χρόνια της Αγγλικής κυριαρχίας (1814-1864), Αθήνα 2003, σ. 273 κ.ε.

 

[2] Μπάμπης Ν. Πανδής, Το Βαϊλάτο του Αλεύχιμου και το Πεντάχωρο, Αθήνα 1986, σελ.95. Δυστυχώς, το Αρχείο του Δήμου Λευκιμμαίων έχει καεί, όπως και το Αρχείο της Νομαρχίας, ώστε δεν μπορούμε να έχουμε πολλές πρωτογενείς πληροφορίες.

Ζωχιός Γεράσιμος

Ο Γεράσιμος Ζωχιός γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1811 στο χωριό Άγιοι Δέκα της Κέρκυρας.  Σπούδασε μαθηματικά και φιλολογία στην Ιόνιο Ακαδημία, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Παρίσι. Το 1828 έφυγε από την Κέρκυρα και διορίστηκε καθηγητής μαθηματικών στο ορφανοτροφείο της Αίγινας. Διέμενε στον Πόρο, όπου εβελτίωσε τον Ναύσταθμο και την πόλη. Δυσαρεστηθείς επειδή δεν εξελέγη βουλευτής Πόρου, μετέβη στην Σμύρνη όπου εγένετο διευθυντής της Ευαγγελικής Σχολής. Στις 10 Απριλίου 1836 κατατάσσεται στο Βασιλικό Ναυτικό και ονομάζεται σημαιοφόρος. Διακρίθηκε για τις ικανότητές του και σύντομα προτάθηκε ως Γραμματέας της “Επιτροπής του Ναυτικού Ασπομαχικού Ταμείου”, του οποίου αργότερα διετέλεσε Πρόεδρος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1871. Αποστρατεύτηκε με αίτησή του το 1874 με τον βαθμό του πλοιάρχου. Μετά την Ένωση της Επτανήσου (1864), πολιτεύτηκε στην Κέρκυρα. Ασχολήθηκε με την πολιτική και συνεργάσθηκε με το κόμμα του Πολυχρονίου Κωνσταντά, το οποίο διέπετο από φιλοαγρoτικές αρχές. Eξελέγη βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) και συμμετείχε στις Ε, ΣΤ και Ζ, εκλογικές περιόδους από 27 Ιανουαρίου 1873 μέχρι 17 Ιουλίου 1879. Υπηρέτησε ως υπουργός Ναυτικών στις κυβερνήσεις του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη. Το συγγραφικό του έργο, συνοψίζεται στιςεκδόσεις: “Οι βιβλίου και νου δεόμενοι καθηγηταί” , “Το μωρόν άλας”, “Σειρά μαθηματικών αριθμητικής” και “περί εξοικονομητικής τραπέζης φειδούς Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου”. Απεβίωσε το 1881. Η προτομή του βρίσκεται στην πλατεία του χωριού Άγιοι Δέκα.

Θεοτόκης Ιωάννης Βαπτιστής

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1778. Πατέρας του ήταν ο Αναστάσιος Θεοτόκης, στρατιωτικός στο επάγγελμα. Ο Ιωάννης σε ηλικία επτά ετών ακολούθησε τον πατέρα του που μετατέθηκε στην Βενετία. Μετά από τέσσερα χρόνια, ο πατέρας του τοποθετήθηκε σαν πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής του Βουθρωτού, ο δε Ιωάννης  έλαβε διδασκαλία  από Λατίνους κληρικούς. Η εκπαίδευσή του αυτή διήρκησε τέσσερα χρόνια, οπότε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, δηλαδή το 1792, κατετάγη στον Βενετσιάνικο στρατό σαν ανθυπολοχαγός στο επίλεκτο σώμα των Δαλματών, συμπληρώνοντας ταυτόχρονα και την εκπαίδευσή του. Παρέμεινε στις τάξεις του Βενετσιάνικου στρατού μέχρι την κατάλυση της Βενετικής Πολιτείας από τους Δημοκρατικούς Γάλλους το 1797. Πολλοί από τους αξιωματικούς που υπηρέτησαν στο Βενετσιάνικο στρατό, κατετάγησαν στον Γαλλικό Στρατό. Μεταξύ των αξιωματικών που ακολούθησαν τον Στρατηγό Gentili, Διοικητή στα Επτάνησα, ήταν και ο νεαρός Ιωάννης Βαπτιστής Θεοτόκης, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από τον διάδοχο του Gentili στρατηγό Chabot σαν διερμηνέας του, λόγω της γλωσσομάθειάς του. Το 1799 όταν οι Γάλλοι εκδιώχθηκαν από τους Ρωσσοτούρκους, του προτάθηκε να ακολουθήσει τον Γαλλικό Στρατό, αλλά εκείνος δεν θέλησε να εγκαταλείψει την γενέτειρά του. Με την ίδρυση της Επτανήσου Πολιτείας, οργανώθηκε τακτικός στρατός στον οποίον κατετάγη με τον βαθμό του υπολοχαγού. Στην συνέχεια έγινε υπασπιστής του Ηγεμόνα του Νέου Κράτους, Σπυρίδωνα Γεωργίου Θεοτόκη και απεστάλη μαζί με τον Γενικό Γραμματέα της Επικράτειας Ιωάννη Καποδίστρια στην Κεφαλονιά, για  την ειρήνευση του νησιού από τοπικές ταραχές. Με ειδική αποστολή, στάλθηκε στην  Μάλτα και το Παλέρμο, όπου παρέμεινε περίπου ένα έτος. Εκεί γνωρίσθηκε με επιφανείς εμπόρους. Όταν τα Επτάνησα έπεσαν στα χέρια του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα, θέλησε να φύγει για την Ιταλία, προκειμένου να αναπτύξει εμπορική δραστηριότητα, ένεκα της σχέσης του με τους προαναφερόμενους εμπόρους. Ο πατέρας του όμως δεν συμφώνησε και τον πάντρεψε με μία πλούσια και ευγενούς  γένους νέα του Οίκου Μάρμορα, την Αγγελική, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά, τον Σπυρίδωνα, τον Νικόλαο, τον Ερρίκο και δύο θυγατέρες. Ο Ιωάννης Βαπτιστής ήταν επίλεκτο μέλος της Τεκτονικής Στοάς, όπου αξιώθηκε με υπέρτατους βαθμούς. Ήταν από τα πρώτα μέλη της Φιλικής Εταιρείας και λόγω της ιδιότητάς ως Τέκτονας οι σχέσεις του στο εξωτερικό με τους κορυφαίους της ελληνικής Επανάστασης ήταν συναδελφικές. Με την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης, σαν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, ήρθε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί στο πλευρό των επαναστατημένων Ελλήνων, συμμετέχοντας σε πολλούς αγώνες. Μετά την απελευθέρωση συνέβαλλε ενεργά και  για την ανασυγκρότηση του Κράτους. Βρίσκονταν σε στενή επαφή και συνεργασία με τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος του ανέθεσε και διάφορες αποστολές. Καταχωρείται σε αυτή την έρευνα ως κερκυραίος πολιτικός. Το 1824 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης, το 1831 Διοικητής των Βορείων Σποράδων, το 1833 Σύμβουλος του Ελεγκτικού  Συνεδρίου, το 1838 Διοικητής Τήνου, το 1843 Σύμβουλος της Επικράτειας και τέλος το 1845 διορίστηκε Γερουσιαστής, όπου παρέμεινε μέχρι την μεταπολίτευση του 1862. Απεβίωσε το 1865.

Θεοτόκης Ν. Μιχαήλ

Ο Μιχαήλ Θεοτόκης ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας της Κέρκυρας και αδελφός του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη. Πολιτεύθηκε για πολλά χρόνια και εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής το 1916. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1842. Ο Μιχαήλ Θεοτόκης, ανήκε σε επιφανή οικογένεια της Κέρκυρας, η οποία προερχόμενη από την Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκε στο νησί πριν από την Άλωση. Η οικογένεια των Θεοτόκη ήταν εγγεγραμμένη στο Λίμπρο Ντ’ Όρο, τη Χρυσή Βίβλο των ευγενών. Πολλά μέλη της διακρίθηκαν στην Εκκλησία, στα γράμματα και την πολιτική. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Κέρκυρας στο διάστημα 1887-1895 και επί δημαρχίας του υλοποιήθηκε προγενέστερη απόφαση για την κατεδάφιση της Porta Reale το 1863. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας τέσσερις φορές συνεχώς από το 1899 έως το Μάρτιο του 1910. Στη συνέχεια υπήρξε μέλος της Α΄ Αναθεωρητικής Βουλής, η οποία λειτούργησε από τις 8 Αυγούστου 1910 έως τις 12 Οκτωβρίου του ιδίου έτους. Επανεξελέγη επίσης βουλευτής Κέρκυρας, κατά το διάστημα 1915-1917. Πρόεδρος της Βουλής αναδείχθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1916, με το παλαιό πάντα ημερολόγιο. Η θητεία του διήρκεσε έως τις 8 Ιουνίου του ιδίου έτους. Η εκλογή του έγινε, ενώ εκείνος απουσίαζε από την Αθήνα. Επί 293 ψηφισάντων βουλευτών, ο Μιχαήλ Θεοτόκης είχε λάβει 275 ψήφους. Η εκλογή του πάντως έγινε, με την παρουσία Βορειοηπειρωτών αντιπροσώπων, οι οποίοι έλαβαν μέρος και στην ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου, επευφημούμενοι. Όπως είναι γνωστό η Ελλάδα το 1912 είχε απελευθερώσει τη Βόρεια Ήπειρο, αλλά κατά τη Διάσκεψη της Φλωρεντίας στα τέλη του 1913, η περιοχή αυτή περιλήφθηκε στο νέο κράτος της Αλβανίας. Οι Βορειοηπειρώτες διαφώνησαν, είχαν κηρύξει την αυτονομία της περιοχής, υπό την ηγεσία του Χρηστάκη Ζωγράφου και εξέλεξαν αντιπροσώπους για την Ελληνική Βουλή. Πράγματι, ο Θεοτόκης ήρθε στην Αθήνα, ορκίσθηκε και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 2 Μαΐου 1916. Μέχρι τότε τον αντικαθιστούσε ο Α΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής Αντώνιος Κατζουράκης, βουλευτής Χανίων. Η απουσία του οφειλόταν βασικά στο θάνατο του αδελφού του Γεωργίου Θεοτόκη, πρώην πρωθυπουργού. Η Βουλή εκείνη είχε προέλθει από τις εκλογές της 6ης Δεκεμβρίου 1915 και έζησε τα ταραχώδη γεγονότα του Διχασμού, που οδήγησαν στην εκθρόνιση του Βασιλέως Κωνσταντίνου. Η Β΄ Σύνοδός της μάλιστα αναβλήθηκε για τις 30 Οκτωβρίου 1916, αλλά η Βουλή δεν συνήλθε ποτέ. Ο Μιχαήλ Θεοτόκης, πέθανε στην Κέρκυρα από εξανθηματικό τύφο στις 6 Αυγούστου του 1916, ενώ τυπικά διατηρούσε ακόμα τον τίτλο του Προέδρου της Βουλής. Προς τιμήν του μία οδός της Κέρκυρας, φέρει το όνομά του.

Θεοτόκης Νικόλαος

Γεννήθηκε στην Kέρκυρα το 1878. Ήταν Έλληνας πολιτικός, διπλωμάτης και βουλευτής Κέρκυρας. Καταγόταν από την αρχοντική κερκυραϊκή οικογένεια Θεοτόκη (κλάδος Νταβάτζιο-Πολιτικών). Ήταν πρωτότοκος γιος του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη και αδελφός του επίσης πρωθυπουργού Ιωάννη Θεοτόκη και της Ζαΐρας Θεοτόκη, μητέρας του πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη. Σπούδασε στην Αθήνα, στο Παρίσι και στο Βερολίνο, ενώ διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στο Βερολίνο. Το 1920 εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας και χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης και Στρατιωτικών. Καταδικάστηκε σε θάνατο στη δίκη των έξι και τουφεκίστηκε στο Γουδί στις 15 Νοεμβρίου του 1922. Το 2010, μετά από αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη από το 2008, εγγονού του πρώην πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, παύθηκε οριστικά από τον Άρειο Πάγο η δίωξη των έξι (ανάμεσά τους και του Νικόλαου Θεοτόκη) λόγω παραγραφής.

Θεοτόκης Σπυρίδων

Ή όπως έγινε γνωτός, Κόντες Σπυρέτος Θεοτόκης. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1908 και ήταν γιος του πρωθυπουργού Ιωάννη Θεοτόκη. Καταγόταν από την παλιά αρχοντική οικογένεια Θετόκη και ήταν εγγονός του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη, ανιψιός του Νικολάου Θεοτόκη και πρώτος ξάδερφος του πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Λωζάνη και στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε σε αντιστασιακές οργανώσεις, αναγκάστηκε όμως να διαφύγει στην Μέση Ανατολή, όπου έλαβε μέρος ως αντιπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος στο συνέδριο του Λιβάνου. Σε ηλικία 26 ετών εξελέγη γαι πρώτη φορά βουλευτής Κέρκυρας το 1934. Επανεξελέγη το 1935, το 1936, το 1946 με το Λαϊκό κόμμα, το 1951 και το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964 με την Ε.Ρ.Ε. της οποίας και διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Με το ξέσπασμα της  Χούντας των Συνταγματαρχών, συνελήφθη για να απελευθερωθεί αργότερα με αμνηστία οπότε και εγκατέλειψε την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Χούντας αποτέλεσε έναν από τους βασικούς συνδετικούς κρίκους μεταξύ του Βασιλιά Κωνσταντίνου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1974 εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με την Νέα Δημοκρατία, αξίωμα από το οποίο παραιτήθηκε υπερασπιζόμενος τον βασιλικό θεσμό. Στη συνέχεια μαζί με τον Στέφανο Στεφανόπουλο ίδρυσε την Εθνική Παράταξη, η οποία στις εκλογές του 1977 συγκέντρωσε 7%, με αποτέλεσμα να εκλεγεί βουλευτής. Με την άνοδο στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας του ξαδέλφου του Γεωργίου Ράλλη, επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία και εντάχθηκε στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, με το οποίο και εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής το 1981. Είχε διατελέσει υπουργός δημόσιας τάξης το 1946 στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 1955-1956 στην κυβέρνηση Καραμανλή, θέση από την οποία αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω αντιδράσεων ως προς την πολιτική που ακολουθούσε στο Κυπριακό, υπουργός Γεωργίας το1957 στην κυβέρνηση Καραμανλή, θέση από την οποία παραιτήθηκε λόγω άρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή να χρηματοδοτήσει ένα σχέδιό του για το ελαιόλαδο, υπουργός Οικονομικών το 1961 στην Κυβέρνηση Καραμανλή καθώς και υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Κανελλόπουλου. Το 1952 διορίστηκε υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Παπάγου, διορισμό όμως τον οποίο δεν αποδέχθηκε. Στις 09/12/1946 υπέβαλλε δήλωση προσχώρησης στην “Κοιν. Ομάδα Σπύρου Μαρκεζίνη”, ενώ στις 10/02/1947 υπέβαλλε δήλωση  προσχώρησης στο “Νέο Κόμμα”.  Απεβίωσε και κηδεύτηκε στην Κέρκυρα στις 10 Σεπτεμβρίου 1988.

Θεοτόκης Σπυρίδων Γεώργιος

Ο Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης ήταν Έλληνας πολιτικός και λόγιος. Γεννήθηκε στη Κέρκυρα το 1722 και ήταν γόνος της ιστορικής οικογένειας των Θεοτόκηδων. Κατά τη κατάληψη της Κέρκυρας από τον Γάλλο στρατηγό Ζαντιλύ εκλέχθηκε πρόεδρος της Κυβέρνησης. Όταν καταλύθηκε αυτή, ανέλαβε πρόεδρος της Κεντρικής Διοίκησης, θέση που διατήρησε μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου του 1799, όταν έφυγαν οι Γάλλοι από την Κέρκυρα. Στη συνέχεια αναδείχθηκε πρόεδρος της Επτανησιακής Γερουσίας όπου και επεδίωξε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Ο Σπυρίδων Γεώργιος Θεοτόκης δημοσίευσε διάφορες πραγματείες και ποιήματα στην ιταλική και λατινική γλώσσα. Απεβίωσε το 1803.

Καββαδία Αννέτα

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966 και κατάγεται από το χωριό Χλωμός της Κέρκυρας. Πρώην πολιτική συντάκτρια στην ΕΡΤ και μετά το κλείσιμό της, πολιτική ρεπόρτερ στον τηλεοπτικό σταθμό STAR,  επιφορτισμένη με το ρεπορτάζ του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ με συνδικαλιστική δράση, έχει επίσης εργαστεί στα περιοδικά Αντί και Επίκαιρα, στον ραδιοφωνικό σταθμό Planet και στο Έθνος της Κυριακής. Εκλέχθηκε βουλευτής για πρώτη φορά στις 25 Ιανουαρίου 2015 στη Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, επανεξελέγη Βουλευτής Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Καλοσγούρος Νικόλαος

Ο Νικόλαος Καλοσγούρος γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ήταν δικηγόρος. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1899 και συμμετείχε στην ΙΕ΄Περίοδο από 07 Φεβρουαρίου 1899 μέχρι 19 Σεπτεμβρίου 1902.

Καλούδης Δημήτριος του Σπυρίδωνος

Γεννήθηκε στον Αρίλλα της Κέρκυρας στις 27 Ιουλίου 1929. Οι γονείς του ήταν κτηματίες αγρότες με καταγωγή από την Κέρκυρα. Τελειώνοντας τη βασική και μέση παιδεία στην Κέρκυρα μετέβει στην Αθήνα όπου και εργαζόμενος σε διάφορες δουλειές λόγω των οικονομικών δυσχερειών της εποχής, κατάφερε και τελείωσε την Νομική σχολή Αθηνών και στη συνέχεια το οικονομικό τμήμα της ίδιας σχολής. Παντρεύτηκε το 1964 την Ειρήνη Κουτσούρη του Ιωάννου με την οποία απέκτησε δύο γιούς τον Σπύρο και τον Γιάννη Καλούδη. Διορίστηκε Δικηγόρος στον Σύλλογο Αθηνών και προήχθηκε σε Δικηγόρο Αρείου Πάγου το 1969. Μετά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα, εκλέχθηκε Βουλευτής Κέρκυρας το 1974 με τη Νέα Δημοκρατία και το ίδιο συνέβη το 1977. Συμμετείχε στην Ε΄Περίοδο της Αναθεωρητικής Βουλής από 17/11/1974 μέχρι 09/06/1975, στην Α΄Περίοδο της Προεδρευομένης Δημοκρατίας, που συνεχίζεται. Στη Βουλή των Ελλήνων υπήρξε εισηγητής δεκάδων νομοσχεδίων αλλά και πρώτος σε αριθμό ομιλιών από τους Βουλευτές της Ν.Δ. τα πρώτα πέντε χρόνια της θητείας του. Το 1981 ήλθε δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης και δεν προσέφυγε στο εκλογοδικείο για να ακυρώσει την εκλογή του πρώτου που εκλέχθηκε, λόγω κωλύματος εκλογιμότητας ως προϊσταμένου του του συντονιστικού Επιτελείου του υπουργείου Δημόσιας Τάξεως (θέση που επηρέαζε σε σταυρό προτίμησης τα σώματα ασφαλείας). Υπήρξε ένας εκ των λίγων πολιτικών που έφυγε φτωχότερος εξερχόμενος από την πολιτική ζωή του τόπου. Επέστρεψε στην Δικηγορία που με συνέπεια υπηρέτησε μέχρι και την συνταξιοδότησή του το 1997, μετά από 45 χρόνια ασφάλισης στο Ταμείο Νομικών. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στον Αρίλλα της βορειοδυτικής Κέρκυρας, γράφοντας και δημοσιεύοντας άρθρα κατά βάση πολιτικού περιεχομένου σε διάφορες εφημερίδες, πνευματικά δραστήριος και στοχαζόμενος σε θέματα πολιτικής, φιλοσοφίας και πραγματικής ζωής. Απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου 2016.

Καλούδης Σπυρίδων του Γερασίμου

Γεννήθηκε το 1936 στους Αργυράδες Κέρκυρας. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Αθήνας και στη Νομική Σχολή από την οποία αποφοίτησε δικηγόρος. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου επί 30 χρόνια στην Αθήνα, αναπτύσσοντας άριστες σχέσεις με τους συλλόγους των Επτανησίων. Συμμετείχε στους δημοκρατικούς αγώνες της εποχής με τα συνθήματα “15% για την Παιδεία” και “114”. Ήταν Γραμματέας στον τομέα συνδικαλισμού του ΠΑΣΟΚ και στην επιτροπή διαφώτισης. Κατήλθε στην πολιτική σκηνή και εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με το ΠΑΣΟΚ το 1981 (Γ΄Περίοδος 18/10/1981), το 1985 (ΣΤ Αναθεωρητική Βουλή 2/6/1985), το 1989 (Ε΄Περίοδος 5/11/1989), το 1990 (Ζ’ Περίοδος 8/4/1990) και το 1993 (ΣΤ’ Περίοδος 10/10/1993). Υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών από τον Φεβρουάριο του 1987 μέχρι τον Ιούνιο του 1988 και με την ιδιότητά του αυτή ήταν εισηγητής πολλών νομοσχεδίων, τριών εκ των οποίων αφορούσαν τον προϋπολογισμό. Κατόρθωσε να εντάξει στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, την ανοικοδόμηση της Ιονίου Βουλής στην Κέρκυρα, η οποία είχε καταστραφεί από πυρκαγιά. Ανέκαθεν ήταν αγαπητός στον κερκυραϊκό λαό και η αγάπη του αυτή ήταν αμοιβαία, όπως δείχνουν και οι επί σειράν ετών επιτυχίες στην πολιτική του σταδιοδρομία.

Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες πολιτικού, οικονομικού και ιστορικού περιεχομένου, όπως “Ελληνοαλβανικές σχέσεις: Ιστορία και Προοπτικές”, “Η καταστροφή της Κέρκυρας από τους Γερμανούς το 1943”, “Η Ένωση της Επτανήσου, σταθμός της εθνικής ολοκλήρωσης”, “το επτανησιακό σύνταγμα του Μαίντλαντ το 1815”, “Η θέση της Ελλάδας και οι διεθνείς σχέσεις στον πόλεμο 1940-1941”, “1946-1996: Πενήντα χρόνια εκλογές στην Ελλάδα”.

 

Κάντας Γεώργιος του Ιωάννου

Ο Κάντας Γεώργιος του Ιωάννου, γεννήθηκε στα Μελίκια Λευκίμμης στην Κέρκυρα το 1902. Ήταν γιατρός και υπηρέτησε ως αξιωματικός του Π.Δ. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1952 και το 1956 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Συμμετείχε στην Ε’ Περίοδο από 16/11/1956 μέχρι 02/04/1961.

Καποδίστριας Αντώνιος

Ο Αντώνιος Καποδίστριας του Γεωργίου, γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από παλιά  επώνυμη οικογένεια της Κέρκυρας. Παππούς του ήταν ο Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας και θείος του Ιωάννου Καποδίστρια. Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία και ασχολήθηκε με τα κοινά. Υπήρξε Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου στον Δήμο Κερκυραίων επί δημαρχίας Ιωάννου Μάνεση, από 16 Απριλίου 1866 μέχρι 15 Απριλίου 1870, Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου στον Δήμο Κερκυραίων επί δημαρχίας Μ. Κυριάκη από 16 Απριλίου 1870 μέχρι 15 Απριλίου 1874, Πάρεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου στον Δήμο Κερκυραίων επί δημαρχίας Ιωάννου Θεοτόκη από 7 Μαΐου 1879 μέχρι 30 Σεπτεμβρίου 1883. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1887 και συμμετείχε στην ΙΑ΄Περίοδο από 04 Ιανουαρίου 1887 μέχρι 17 Αυγούστου 1890 και στην ΙΒ΄Περίοδο, από 14 Οκτωβρίου 1890 μέχρι 12 Μαρτίου 1892. Ήταν επίσης πληρεξούσιος της Κέρκυρας στην Β' Εθνοσυνέλευση του 1862. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Θηρεσία Αρλιώτη και είχαν αποκτήσει πέντε παιδιά. Δισέγγονή του ήταν η Μαρία Δεσύλλα - Καποδίστρια, Δήμαρχος Κέρκυρας το 1956, που ήταν και η πρώτη εκλεγμένη Ελληνίδα Δήμαρχος.

Καποδίστριας Αυγουστίνος

Ο Κόμης Αυγουστίνος Καποδίστριας (1778-1857), ήταν ο μικρότερος αδερφός του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια. Γεννήθηκε το 1778 στην Κέρκυρα και πέθανε το 1857 στην Αγία Πετρούπολη. Το πλήρες όνομά το είναι Αυγουστίνος Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας. Η Ε’ Εθνοσυνέλευση που έγινε στο Ναύπλιο στις 7 Δεκεμβρίου 1931 με Πρόεδρο τον Δημήτριο Τσαμαδό, του εμπιστέυθηκε τον τίτλο του Προέδρου της Ελληνικής Κυβέρνησης, για την νομοτελειακή εξουσία του κράτους. Ήταν συγκυβερνήτης της Ελληνικής Πολιτείας, ως Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης, για το διάστημα από 8 Δεκεμβρίου 1831, μέχρι τις 23 Μαρτίου 1832, μαζί με τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Κωλέττη. Τον διαδέχθηκε ο Σπυρίδων Τρικούπης. Απεβίωσε το 1857.

 

Καποδίστριας Γεώργιος

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1895 και συμμετείχε στην ΙΔ΄Περίοδο από 16 Απριλίου 1895 μέχρι 9 Δεκεμβρίου 1898.  μέχρι 17 Αυγούστου 1890.

Καποδίστριας Σ.

Είναι εγγεγραμμένος με αριθμό 628 στο μητρώο βουλευτών της Βουλής των Ελλήνων και δραστηριοποιήθηκε βουλευτής Κέρκυρας την περίοδο από 1910-1935.

Καρύδης Νικόλαος

Ο Καρύδης Νικόλαος του Ιωάννου και της Αικατερίνης, γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 20 Ιουλίου 1848. Εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1865. Συμμετείχε στην Α΄Περίοδο από 14 Μαΐου 1865 μέχρι 26 Ιανουαρίου 1868, στην Β’ Περίοδο από 21 Μαρτίου1868 μέχρι 17 Μαρτίου 1869, στην Γ’ Περίοδο από 16 Μαΐου 1869 μέχρι 28 Δεκεμβρίου 1871, στην Η’ Περίοδο από 23 Σεπτεμβρίου 1879 μέχρι 22 Οκτωβρίου1881, στην Θ’ Περίοδο από 20 Δεκεμβρίου 1881 μέχρι 11 Φεβρουαρίου 1885 και στην ΙΓ’ Περίοδο από 03 Μαΐου 1892 μέχρι 20 Φεβρουαρίου 1895.

Κασσίμης Π. Θεόδωρος

Ο Θεόδωρος Π. Κασσίμης γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Ο πατέρας του κατάγεται από τη Μάνη, ενώ η μητέρα του από τα Σφακιά Χανίων. Είναι παντρεμένος με τη Ρωξάνη Βασιλειάδου και έχει τρία παιδιά, την Αλεξάνδρα, τον Kωνσταντίνο και την Κατερίνα. Σπούδασε Οικονομικά και Δημοσιογραφία στην Αθήνα. Επαγγελματίας δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ, υπήρξε επί σειρά ετών εκλεγμένο μέλος του μεικτού Συμβουλίου της Ενώσεως. Εργάσθηκε σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά (Καθημερινή, Εξπρές, Βραδυνή, ΕΝΑ κ.λπ.), καθώς επίσης στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση της ΕΡΤ. Υπήρξε εκδότης του περιοδικού “Τρόφιμα και Ποτά” και πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων (ΣΕΒΤ). Υπήρξε πρόσκοπος με το βαθμό του υπαρχηγού και είναι μέλος της Ένωσης Kοινοβουλευτικών Προσκόπων και εκπροσωπεί το Κοινοβούλιο στις συνελέυσεις της Διεθνούς Ένωσης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος  της  ΑΕΚ (Ένωση 1924), ιδρυτικό μέλος του συλλόγου “Φίλοι του Άλσους Συγγρού”, ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ των “Φίλων του μικρού ήρωα”, ιδρυτικό μέλος του “Κέντρου Επιστημονικής Προστασίας και Ενημέρωσης των Καταναλωτών”.

Στην πολιτική ασχολήθηκε με την είσοδό του στην ΟΝΝΕΔ, όπου κατά την τριετία 1975-1978 ήταν υπεύθυνος έκδοσης της νεολαιίστικης εφημερίδας “Δημοκρατική Πρωτοπορία”. Από το 1984 μέχρι το 1989 είναι εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας και ορίστηκε με απόφαση του Προέδρου της ΝΔ Κώστα Καραμανλή, μέλος της Επιτροπής  Εκλογικού Αγώνα το 2004.

Εξελέγη βουλευτής στη Β’ Αθηνών για πρώτη φορά το 1989. Από το 1995 εκλέγεται μέλος της  Κ.Ε. της Ν.Δ. Διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας, αρμόδιος για θέματα τουρισμού και Εξωτερικού Εμπορίου, από τον Δεκέμβριο του 1992 μέχρι τον Σεπτέμβριο του1993. Το 1989 γίνεται μέλος της Διαρκούς επτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Κοινοβουλίου. Τον Ιούνιο του 1995 μετέχει ως τακτικό μέλος στην Κοινοβουλευτική  Συνέλευση του Οργανισμού οικονομικής συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου. Τον Σεπτέμβριο του 1995 εξελέγη –μεταξύ των βουλευτών 11 χωρών-  αντιπρόεδρος της οικονομικής επιτροπής και από το 1997 εκλέγεται πρόεδρος του ΟΣΕΠ επί τρεις συνεχείς διετίες. Με την ιδιότητά του αυτή εκπροσωπεί τις 11 χώρες του Οργανισμού στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την ευρωπαϊκή Ένωση και λοιπούς διεθνείς οργανισμούς. Μέλος της Διαρκούς  Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων και Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων. Εχοντας εκλεγεί επί 8 συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις στη Β΄ Αθηνών από το 1989 μέχρι και το 2009 και έχοντας ουσιαστικά βιώσει σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής κοινοβουλευτικής ιστορίας, αποφάσισε να κάνει στροφή προς κάτι που πολλοί συνάδελφοί του θα φοβούνταν ακόμα και να το σκεφτούν. Από τα βουλευτικά έδρανα, μεταφέρθηκε στη Νεστάνη Αρκαδίας και από υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Εξωτερικών, έγινε σαλιγκαροτρόφος. Ο Θεόδωρος Κασσίμης, έχοντας εγκαταλείψει την ενεργό πολιτική ζωή της χώρας, έχει συστήσει μία σύγχρονη μονάδα εκτροφής, αναπαραγωγής και εμπορίας σαλιγκαριών, τα οποία εξάγονται ως γκουρμέ προϊόντα σε όλο τον κόσμο. Με αρκετή προσωπική εργασία μάλιστα, έχει αποδείξει ότι δεν θέλει και πολύ ένα μέχρι πρότινος έμπειρο κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, να αλλάξει ρότα και να ασχοληθεί με τον πρωτογενή τομέα παραγωγής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κεφαλληνός Ανδρέας

Ο Κεφαλληνός Ανδρέας του Νικολάου, γεννήθηκε το 1856 στις Νυμφές της Κέρκυρας. Σπούδασε ινδική φιλοσοφία και φιλολογία στη Φλωρεντία και στο Μόναχο και ειδικεύτηκε στην ινδική φιλολογία και τα σανσκριτικά. Ενόσω ακόμα σπούδαζε ασχολήθηκε με τη μετάφραση και το 1880 τύπωσε στην Ιταλία αποσπάσματα από τα Οσσιανικά ποιήματα του Μακφέρσον. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1886 διορίστηκε καθηγητής στο πρακτικό Λύκειο της Αθήνας και αμέσως μετά εκλέχθηκε Υφηγητής ινδικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η απουσία ενδιαφέροντος εκ μέρους των φοιτητών τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Κέρκυρα το 1889 για να διδάξει στην Μέση Εκπαίδευση. Φίλος του Λορέντζου Μαβίλη, του Ντίνου Θεοτόκη και του Νικοκάβουρα, υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού έχοντας πρότυπο τον Ιάκωβο Πολυλά. Ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την ποίηση και την μετάφραση από τα ιταλικά και τα σανσκριτικά, ενώ το 1910 και 1912 εκλέχθηκε βουλευτής Κέρκυρας. Ο απροσδόκητος θάνατος του γιού του το 1916 ανάγκασε τον λόγιο κερκυραίο με την αγέρωχη κορμοστασιά να αποσυρθεί από το προσκήνιο της πνευματικής ζωής της Κέρκυρας. Το 1910 ήταν Γυμνασιάρχης στην Κέρκυρα. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1910 και συμμετείχε στην Β’ Αναθεωρητική Βουλή από 28 Νοεμβρίου 1910 μέχρι 20 Δεκεμβρίου 1911 και στην ΙΘ΄Περίοδο από 11 Μαρτίου 1912 μέχρι 18 Απριλίου 1915. Όμως η εκλογή του ακυρώθηκε επειδή ήταν δημόσιος υπάλληλος. Στις εκλογές της 11ης Μαρτίου 1912 εισχώρησε σε μία ομάδα μαζί με τους Λίνο Κογεβίνα, Βασίλη Πουλιάση και τον Λευκαδίτη Πέτρο Φίλλιππα Πανάγο και συνεργάστηκαν με τον Κωνσταντίνο Ζαβιτζιάνο, σε μία προσπάθεια ανανέωσης του φιλελεύθερου πολιτικού δυναμικού της Κέρκυρας, αντιπαραθέτοντας φιλοαγροτική πολιτική, έναντι του κόμματος των Θεοτόκηδων. Μετάφρασε ξένους ποιητές ιδίως από τα ινδικά. Εξέδωσε επίσης τη διατριβή “Αι Ελληνίδες εταίραι εν τω ινδικώ δράματι”. Απεβίωσε το 1943.

Κογεβίνας Λίνος (Σπυρίδων Ναπολέων)

Γεννήθηκε στους Αγίους Θεοδώρους Κέρκυρας το 1886 και το επάγγελμά του ήταν πολιτικός μηχανικός. Ήταν γόνος μιας από τις πλέον αριστοκρατικές οικογένειες της Κέρκυρας, και το σπίτι του, βρίσκεται ακόμη και σήμερα (2015) ερειπωμένο αλά εντυπωσιακό. Σε ηλικία 21 ετών υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στο Παλαιό Φρούριο Κέρκυρας.

Είχε πλούσια καριέρα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κέρκυρας το 1911 με κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου, ενώ επανεξελέγη το 1912, το 1915, το 1928, το 1932 οπότε και τοποθετήθηκε υφυπουργός Συγκοινωνιών και το 1936. Μετά τη δικτατορία του Μεταξά, διέκοψε την πολιτική του καριέρα, για να επανέλθει και να αποσυρθεί εντελώς μετά τις εκλογές του 1952, όπου εκλέχτηκε για τελευταία φορά βουλευτής Κέρκυρας. Αξίζει να σημειώσουμε ότι όταν άρχισε την πολιτική του καριέρα ήταν πλούσιος και από ότι λέγεται από τους πλουσιότερους Κερκυραίους, για να καταλήξει στο τέλος ένας φτωχός αλλά καταξιωμένος έντιμος άνθρωπος. Μετά την πoλιτική και μέχρι το 1958, οπότε πέθανε, άσκησε το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού. Προς τιμήν του Λίνου Κογεβίνα, μία οδός της Κέρκυρας πήρε το όνομά του.

Απεβίωσε το 1958.

Κοκκινώρης Κωνσταντίνος

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας (επαρχία Μέσης) το 1869 και συμμετείχε στην Γ΄Περίοδο από 16 Μαΐου 1869 μέχρι 28 Δεκεμβρίου 1871.

Κόλλας Δημήτριος

Ο Κόλλας Δημήτριος του Δανιήλ και της Ξάνθως Αλμπανά, γεννήθηκε στην Κέρκυρα τον Φεβρουάριο του 1859. Διετέλεσε Δήμαρχος Κέρκυρας για τρεις διαδοχικές τετραετίες, από το 1903 μέχρι 1911. Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας στις 26 Αυγούστου 1915 και συμμετείχε στην Κ’ Περίοδο (από 31 Μαΐου 1915 μέχρι 29 Οκτωβρίου 1915 και από 12 Ιουλίου 1917 μέχρι 10 Σεπτεμβρίου 1920), στην ΚΑ΄Περίοδο από 6 Δεκεμβρίου 1915 μέχρι 30 Ιουνίου 1917 και στην Γ΄Εθνοσυνέλευση από 1 Νοεμβρίου 1920 μέχρι 21 Σεπτεμβρίου 1922. Απεβίωσε το 1945. Προς τιμήν του, η οδός της Κέρκυρας που περνάει έξω από το Δημαρχείο, φέρει το όνομά του.

Κοντομάρης Ευτύχιος του Σπυρίδωνος

Γεννήθηκε στη Λευκίμμη Κέρκυρας στις 7.8.1947. Είναι παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Κουλούρη και έχει δύο γιους. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 και του 2000. Ήταν πρόεδρος στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Αποτίμησης Τεχνολογίας, της Βουλής. Μετείχε στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης, Δικαιοσύνης. Κατά το διάστημα 1996-2000 υπήρξε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων και της Επιτροπής Ορθοδοξίας. Μετά την απόλυσή του από το Στρατό το 1974, σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ασκεί το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού. Είναι μέλος του Συλλόγου πολιτικών μηχανικών Ελλάδας. Συμμετείχε σε πολλές ομάδες εργασίας τόσο του ανωτέρω Συλλόγου, όσο και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Το 1974 οργανώθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη Α΄ γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ (1979-1981). Το 1982 διορίζεται Νομάρχης Εύβοιας και στην περίοδο της Οικουμενικής Κυβέρνησης, τοποθετείται Νομάρχης Αθήνας. Ως Νομάρχης Θεσσαλονίκης διεκπεραίωσε τις πρώτες εκλογές για τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση. Στην περίοδο 1990-1994 υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στην Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής και επιστημονικός σύμβουλος της Εθνικής Κτηματικής Τράπεζας. Στην τετραετία 1996-2000 ήταν εισηγητής του Κ.Τ.Ε. ΠΑΣΟΚ για θέματα Δημόσιας Διοίκησης και Μορφωτικών υποθέσεων. Μιλάει Αγγλικά.

 

Κοντομάρης Σπυρίδων του Αναστασίου

Ο Σπυρίδων Αναστασίου Κοντομάρης, γενννήθηκε στην Κέρκυρα το 1916. Ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Ανέπτυξε επίσης συνδικαλιστική δράση. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1963 και του 1964 με την Ένωση Κέντρου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε στην Αθήνα. Στις 16 Νοεμβρίου 1973, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου στην Ομόνοια, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία εναντίον των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Έγινε έτσι ο πρώτος επιβεβαιωμένος νεκρός του Πολυτεχνείου. Απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου 1973. Σήμερα το όνομά του φέρει μία οδός στην Κέρκυρα.

Κουλούρης Κίμων

Ο Κίμων Κουλούρης γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1940 στην Λευκίμμη της Κέρκυρας. Από τα μαθητικά του χρόνια είχε ενδιαφέρον και ανησυχία για τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα στον τόπο μας. Η αφορμή για τη συμμετοχή του στις μαθητικές κινητοποιήσεις των ημερών, ήταν το Κυπριακό. Εντάχθηκε στο μαθητικό κίνημα θεωρώντας πως οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου για την Κύπρο δεν θα έδιναν προοπτική λύσης του μεγάλου εθνικού ζητήματος αλλά θα περιέπλεκαν ακόμα περισσότερο το Κυπριακό. Από τότε επέδειξε τα πρώτα πολιτικά σκιρτήματα που ήταν η αρχή των ανησυχιών του για την πολιτική και τους πολιτικούς αγώνες. Εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών όπου, παράλληλα με τις σπουδές του, ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική και πολιτική δράση. Πρωταγωνίστησε στην ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος της δεκαετίας του '60, εκλεγόμενος συνεχώς μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Σχολής του. Ήταν μέλος όλων των τότε Πανσπουδαστικών Συνεδρίων και έλαβε ενεργά μέρος στους αγώνες του 114. Τη συνδικαλιστική και πολιτική του αυτή δράση πλήρωσε με αποβολή ενός χρόνου από το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα όπου φοιτούσε. Εντάχθηκε στην οργάνωση νέων της Ένωσης Κέντρου (ΟΝΕΚ) και αργότερα έγινε στέλεχος της ΕΔΗΝ της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου. Εκείνη την περίοδο, γνώρισε τον Ανδρέα Παπανδρέου, εκτιμήθηκε, αγαπήθηκε από εκείνον και συνδέθηκε μαζί του με στενή σχέση η οποία διατηρήθηκε ανέφελα μέχρι το θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Είχε έντονη αντιδικτατορική δράση, στην οποία αναδείχθηκε ως ένα από τα ηγετικά στελέχη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ). Το 1985 εκλέγεται για πρώτη φορά Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β' Περιφέρεια Αθηνών και από τότε επανεκλέγεται στις εκλογές του Ιουνίου 1989, του Νοεμβρίου 1989, του Απριλίου 1990 με θητεία υφυουργού Εσωτερικών, του Οκτωβρίου 1993, του Σεπτεμβρίου 1996 και του Απριλίου 2000. Αναλαμβάνει υφυπουργός Εσωτερικών το 1988-1989 και τοποθετείται ξανά στην ίδια θέση τον Ιούλιο 1994 έως το Σεπτέμβριο 1995. Στη δεύτερη αυτή θητεία του ως υφυπουργός Εσωτερικών, αρμόδιος, μεταξύ άλλων, για τις Ιθαγένειες, ακύρωσε με γενναίες αποφάσεις το καθεστώς ατολμίας που υπήρχε μέχρι τότε στην ελληνική πολιτεία στην χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας. Ιστορική ήταν η απόφαση να χορηγήσει την ελληνική ιθαγένεια σε εκατοντάδες Έλληνες από την Κωνσταντινούπολη που μέχρι τότε την είχαν επί δεκαετίες στερηθεί, υποκείμενοι σ' ένα καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας. Το Σεπτέμβριο του 1995 τοποθετήθηκε Αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών μέχρι τον Ιανουάριο του 1996. Είναι ένα από τα επτά τακτικά μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης που εκπροσωπούν το εθνικό μας Κοινοβούλιο στους κορυφαίους αυτούς οργανισμούς της Ευρώπης. Μέλος πολλών Επιτροπών του Συμβουλίου της Ευρώπης και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμού του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Είναι παντρεμένος με τη Ρούλα Καπετανάκη και έχουν τρεις κόρες και ένα γιο.

Κουρής Σωκράτης του Δημητρίου

Γεννήθηκε στη Λευκίμμη της Νότιας Κέρκυρας, αλλά διέμενε στην πόλη της Κέρκυρας. Ήταν γιος μεγαλοαστού εμπόρου της πόλης της Κέρκυρας και από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τους ευπατρίδες Λαβράνου. Ο Σωκράτης Κουρής σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε με τη μαχόμενη δικηγορία. Εκλέχτηκε εισαγγελέας Ζακύνθου και από τη θέση αυτή παρείχε κάλυψη και βοήθεια σε πολλούς Επτανήσιους. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Έκανε καριέρα στο δικαστικό Σώμα, το οποίο με συνέπεια υπηρέτησε σε ανώτατες θέσεις στα Επτάνησα.

Ως δικαστικός υπηρέτησε ως

-εισαγγελέας Λευκάδος, φ. 477. 3/15.2.1840,

-εισαγγελέας Λευκάδος, φ. 619. 29/5.11.1842,

-εισαγγελέας Ζακύνθου, φ. 656. 10/22.7.1843,

-εισαγγελέας Ζακύνθου, φ. 47. 11/23.11.1844.

Ιδρυτικό μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας και μέλος της συντακτικής επιτροπής  (Ίδρυση Δ.Σ.Κ. 1/125/1863, σελίδα 10)

Ως πολιτικός είχε επανειλημένα εκλεγεί Βουλευτής Κέρκυρας στην προ της Ένωσης περίοδο, όπως, με ακρίβεια δίνει πληροφορίες η επίσημη εφημερίδα Gazzetta.

-Βουλευτής Κέρκυρας, με 1099 ψήφους στο 9ο Κοινοβούλιο φ. 63. 04/16.3.1850,

-Βουλευτής Κέρκυρας με 1242 ψήφους στο 10ο  Κοινοβούλιο φ. 6. 26.1.1852,

-Βουλευτής Κερκύρας φ. 277. 19/31.1.1857,

-Βουλευτής Κέρκυρας  στο 12ο Κοινοβούλιο φ. 562. 20/1.2.1862,

-Βουλευτής Κέρκυρας με 1895 ψήφους στο 13ο Κοινοβούλιο φ. 652. 31/12.9.1863.

Στη Βουλή των Ελλήνων, εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1865 και συμμετείχε ατην Α΄Περίοδο από 14 Μαΐου 1865 μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 1868. Απεβίωσε το 1869.

 

Κουρκουμέλης Δημήτριος

Εξελέγη Βουλευτής Κέρκυρας το 1910 και συμμετείχε στην Β’ Περίοδο της Βουλής από 28 Νοεμβρίου 1910 μέχρι 20 Δεκεμβρίου 1911 και στην ΙΘ΄Περίοδο από 11 Μαρτίου 1912 μέχρι 18 Απριλίου 1915. Τιμήθηκε με τον μεγαλόσταυρο των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Απεβίωσε το 1956.